Γιάννης Καψάσκης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η σκέψη και μόνο προκαλεί τρόμο. Μια εισαγωγή για μια μουσική λίστα στην πιο meta ειδησεογραφικά χρονιά της ανθρώπινης ιστορίας είναι τόσο απαραίτητη όσο και μάταιη. Ειλικρινά, τι να πρωτοπείς και τι να βάλεις σε αφηγηματικό πλαίσιο. Ευτυχώς για εμάς στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την τέχνη να μιλήσει για λογαριασμό μας και μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από μερικά πραγματικά σπουδαία κομμάτια της διεθνούς δισκογραφίας. Καλές γιορτές σε όλους λοιπόν και εμπρός 2021, σε προκαλώ, κάνε ό,τι χειρότερο μπορείς…

Taylor Swift – «My Tears Ricochet»

Το success story της χρονιάς ή ένα ανούσιο καπρίτσιο; Μία από τις βασίλισσες της παγκόσμιας pop, εκμεταλλεύτηκε τις ακυρώσεις των παγκόσμιων περιοδειών της, κλείστηκε στο σπίτι και έστησε με τη βοήθεια των Aaron Dressner (The National) και Jack Antonoff δύο albums ενδοσκοπικής ακουστικής folk, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό. Χωρίς αμφιβολία από τους δίσκους που όσο τους συζητάς, χάνεις την ώρα σου. Απλά άφησέ το να παίξει.

The Weeknd – «Blinding Lights»

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πει κανείς. Ένα κομμάτι τόσο ολοκληρωμένο σε όλα τα επίπεδα που σχεδόν αποκλείεται να αφήσει κάποιον αδιάφορο. Ο Weeknd εδώ και χρόνια φτιάχνει hits υψηλών οκτανίων, φέτος όμως με αυτή την εμπνευσμένη retrowave / A-Ha σύνθεση δούλεψε με βασικές νόρμες και πάτησε κορυφή. Ξεκάθαρο highlight.

Bring Me The Horizon – «Teardrops»

Αυτά τα παιδιά από το Sheffield έχουν περάσει από τόσα στάδια αλλαγών, περιφρόνησης, αποθέωσης, αμφισβήτησης και λατρείας που μόνο παιδιά δεν είναι πλέον. Άλλωστε πως θα μπορούσαν να είναι, βρίσκονται στην τελική ευθεία για να συμπληρώσουν την 20ετία τους ως σχήμα. Οπότε φέτος, σε αυτό το άλμπουμ που διάνθισαν με λαμπρές συμμετοχές, βρήκαν την ευκαιρία να αναβιώσουν την αγάπη τους για το retro alt metal του 2000, να αναστήσουν δημιουργικά το πνεύμα των Linkin Park (ναι φίλοι μου, είναι ρετρό όλα αυτά) και ταυτόχρονα να στήσουν κι ένα από τα πιο εμπνευσμένα ρεφρέν του 2020.

Marilyn Manson – «Half Step & One Step Forward»

Αυτή η φάση που περνάει ο ΜΜ την τελευταία δεκαετία είναι ένα από τα πιο απολαυστικά κεφάλαια της ροκ ιστορίας. Όλη αυτή η alt-goth κλιμακτήριος έχει παράγει μερικά καταπληκτικά κομμάτια, έχει δώσει στον ίδιο μια πολύ ταιριαστή διέξοδο από την extravagant περσόνα του παρελθόντος και, πάνω από όλα, του βγαίνει αβίαστα και δημιουργικά. Δεν υπάρχει περίπτωση να λείπει από τη λίστα.

Fantastic Negrito – «Chocolate Samurai» 

Τον αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή και ως γνήσιος καλλιτέχνης που είναι φρόντισε να μη μας αφήσει να επαναπαυτούμε. Στο φετινό του άλμπουμ αφήνει την κιθάρα του ακόμα περισσότερο στην άκρη, βάζει τη θεατρική φωνή του σε πρώτο πλάνο, αφήνει τις σκιές τού Screamin Jay Hawkins ελεύθερες και καταθέτει μια δουλειά φρέσκια και ανοιχτή για εξερεύνηση. Αυθεντικός αντι-σταρ, πραγματικά μεγάλος συνθέτης.

Kvelertak – «Discord»

Η ένεση αδρεναλίνης της χρονιάς. Πολλοί αγαπήσαμε τους Kvelertak από εκείνο το καταπληκτικό ντεμπούτο τους το 2010 και ακόμα κι αν δεν εκπλήρωσαν 100% τις προσδοκίες μου έκτοτε (όχι φυσικά ότι ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν), τη θέση τους στις καρδιές μας δεν την έχασαν ποτέ. Και να που φέτος κάνουν μια ανέλπιστη ρελάνς και μέσα από τα σκαμπανεβάσματα που πέρασαν, αφήνουν πίσω τους έναν δίσκο φρέσκου και δυναμικού rock ‘n’ roll, με τα πάντα δουλεμένα σωστά και επιπλέον μερικά πάντα καλοδεχούμενα Therapy? vibes…

Dua Lipa – «Don’t Start Now»

Σπάνια υπάρχει κάτι να ειπωθεί για τον κορυφαίο pop δίσκο της εκάστοτε χρονιάς. Η Dua κατάφερε να μαζέψει όλο το «χαρτί» φέτος και απόλυτα δικαίως: πρόκειται για μια καταπληκτική συλλογή κομματιών. Οργανικό, μοντέρνο και funky το «Future Nostalgia» έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στον περισσότερο κόσμο και το γεγονός ότι ίσως η Dua δεν έχει στόφα μεγάλης περφόρμερ (δική μου εκτίμηση, πιθανόν να κάνω λάθος μακροπρόθεσμα) δεν του αφαιρεί τίποτα σε λάμψη και groove.

Run The Jewels – «Walking In The Snow»

Ένα κομμάτι που άφησε βαθύ σημάδι πίσω του και που σίγουρα οι δημιουργοί του θα εύχονταν να μη συνέβαινε, τουλάχιστον όχι για αυτούς τους λόγους. Το rap ντουέτο από την Ατλάντα περιέγραψε με γλαφυρότητα τη δολοφονία του Eric Garner από την αστυνομία το 2014, η μοίρα όμως το έφερε να κυκλοφορήσει ταυτόχρονα με μία από τις πολλές αντίστοιχες που έλαβαν χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και φέτος και συγκεκριμένα αυτή του George Floyd, που πυροδότησε το Black Lives Matter κίνημα και τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία.

Nubya Garcia – «The Message Continues»

Μάλλον η πιο ευχάριστη jazz έκπληξη του 2020. Το ντεμπούτο της Βρετανίδας σαξοφωνίστριας στην Concord Records είναι ένα από τα πιο φρέσκα και περιπετειώδη ακούσματα της χρονιάς. Οι κριτικοί το αγάπησαν, το κοινό επίσης και όλα τα σημάδια δείχνουν ότι την περιμένει μια λαμπρή καριέρα.

Jason Isbell and the 400 Unit – «Dreamsicle»

Το προηγούμενο album του προσωπικού ήρωα (αλλά ας μην παρασυρόμαστε) από την Αλαμπάμα με έχει σημαδέψει για πάντα. Η προσμονή για το φετινό «Reunions» είχε το αποτέλεσμα που όλες οι αγωνιώδεις προσμονές έχουν. Δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταποκριθεί στις προσδοκίες, οπότε σχετικά απογοητευμένος υποσυνείδητα από το γεγονός ότι δεν μου άλλαξε τη ζωή, το είχα αφήσει στην άκρη. Όλο και πιο συχνά όμως έπιανα τον εαυτό μου να επιστρέφει για ένα ή δύο κομμάτια και όσο περνούσε ο καιρός αυτό συνέβαινε όλο και συχνότερα. Ο φετινός δίσκος -ορισμός τού «slow burmer»- είναι ξεκάθαρα αυτός και το « Dreamsicle» η αιχμή του δόρατος.