«Η σοφή χελώνα και η ανυπόμονη ελαφίνα»

Κάθε ζωή βρίσκει την ταυτότητά της μόνο μέσα από την ικανότητα να μοιράζεται. Είτε αυτό είναι πόνος είτε χαρά. Τα συναντάμε και τα δύο στο παραμύθι της Εύας Νικολαΐδου «Η σοφή χελώνα και η ανυπόμονη ελαφίνα», που μόλις κυκλοφόρησε από τη «Μικρή Μίλητο».

Η συγγραφέας περιγράφει μια χελώνα, την Ινώ, που προχωρεί αργά σε ατομικά μονοπάτια. Κάθε χιλιοστό από το καβούκι της που είναι και η πανοπλία της αποτελεί εμπειρία ζωής. Διστακτική, φοβισμένη, αναποφάσιστη. Στον περίπατό της στο δάσος συναντά ένα γοργοπόδαρο ελάφι, τη Νόρα. Η ελαφίνα δεν σκαρφαλώνει μόνο για να εξερευνήσει βουνά αλλά προσπαθεί ν’ ανακαλύψει και την ψυχή της χελώνας.

Ο καθένας μας έχει υπάρξει μόνος και μοναχικός. Πόση χαρά, όμως, βιώνουμε από μια ξαφνική παρουσία, μια φωνή, μια ματιά ή από το άγγιγμα ενός χεριού. Την εποχή που η δυστυχία είναι πιο έντονη, όπως και η μοναξιά, τότε επανεξετάζεται η αξία της ζωής. Ομως, οι φιλίες δεν δημιουργούνται αυτόματα. Οι κοινές αναμνήσεις, οι τσακωμοί και οι συμφιλιώσεις αποδεικνύονται θησαυροί στις σχέσεις.

Ετσι και οι αρχικοί φόβοι της χελώνας για τη φιλία τους άλλαξε, όταν τράβηξε το βέλος από το πληγωμένο πόδι της ελαφίνας. Αυτό της άνοιξε δρόμους με συναισθήματα ευαισθησίας και αλληλεγγύης. Η αργή χελώνα έβαλε φτερά στα πόδια της για να φροντίσει την τραυματισμένη ελαφίνα. Το καβούκι της δεν ήταν πια πανοπλία αλλά πηγή ζωής. Μετέφερε πάνω σ’ αυτό νερό με μία κούπα που έφτιαξε από φύλλα του δάσους. Μόνο όταν ένιωσε ότι πλησιάζουν οι τελευταίες στιγμές της ελαφίνας, βγήκε από την έρημο της μοναξιάς και παραμέρισε τους φόβους της.

Η ζωή παίρνει μεγάλο νόημα όταν γνωρίζουμε την αγάπη και την αλληλεγγύη, μας λέει το όμορφο παραμύθι της Εύας Νικολαΐδου, το οποίο έχει εικονογραφήσει εξαιρετικά η Πέρσα Ζαχαριά, ενώ το εξώφυλλο είναι της Βάσως Ψαράκη. Και οι δύο είναι πολυβραβευμένες. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στους ανθρώπους του θεάτρου.