Αξιζε το ξενύχτι (σε μας εδώ, τελείωσε γύρω στις 5 το πρωί της Πέμπτης) το τηλεοπτικό σόου με παρουσιαστή τον Τομ Χανκς. Πήρε τη σκυτάλη από την τελετή στο Καπιτώλιο, τις παρελάσεις, τις καταθέσεις στεφάνων, αλλά και τη δουλειά στην οποία ρίχτηκαν αμέσως Μπάιντεν και Χάρις σε Λευκό Οίκο και Κογκρέσο, για να ξεδοντιάσουν κάποιες από τις φρικαλεότητες του Τραμπ.
Δεν φαινόταν καν, έτσι άρτιο, πλούσιο και καλοσκηνοθετημένο που ήταν, πόσο γρήγορα στήθηκε. Μανούλες σε κάτι τέτοια οι Αμερικανοί, πόσο μάλλον που το Δημοκρατικό Κόμμα έχει ακατάλυτους δεσμούς με την κοινότητα της σόου μπιζ, ενώ δεν έλειψαν, και ήταν συγκινητικό, και κάποιοι σταρ που ανήκουν στο κόμμα που, φευ, ανέδειξε τον Τραμπ.
Θέμα του σόου ήταν φυσικά η «ενότητα», ιδέα που κυριάρχησε και στην ορκωμοσία και στον μετρημένο λόγο του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Ο Τομ Χανκς, όρθιος μπροστά από το Lincoln Memorial της Ουάσινγκτον, έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα λέγοντας στους θεατές ότι έζησαν τις περασμένες εβδομάδες «έναν βαθύ διχασμό και μίσος», αλλά «απόψε έχουμε στο μυαλό μας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τη δημοκρατία μας και τις ρίζες της, την ακεραιότητα του Συντάγματός μας, τις ελπίδες και τα όνειρα που όλοι μας μοιραζόμαστε για μια ακόμα πιο τέλεια Ενωση».
Και, φυσικά, ο πρώτος που άξιζε να τραγουδήσει, μόνος του στο κρύο της βραδιάς, με την κιθάρα του, στα σκαλιά του μνημείου, ήταν ο Μπρους Σπρίνγκστιν. Είπε το τραγούδι του «Land of Hope and Dreams» και οι φαν του υποστηρίζουν ότι ποτέ δεν το έχει ξανατραγουδήσει με τόσο αίσθημα και συγκίνηση. «Αφήστε πίσω σας τη θλίψη, ας είναι αυτή η τελευταία μέρα, αύριο θα έχει λιακάδα και όλο αυτό το σκοτάδι θα περάσει».
Ολους τους μουσικούς που ακολούθησαν (κάποιοι live, άλλοι μαγνητοσκοπημένοι) τους ανήγγειλαν απλοί Αμερικανοί πολίτες, εργάτες της πρώτης γραμμής ή από εκείνους τους αξιοθαύμαστους που κατάφεραν να συγκεντρώσουν πολλά χρήματα για την πανδημία -όπως μια οχτάχρονη, που μάζεψε 50 χιλιάδες δολάρια για τρόφιμα από έναν virtual πάγκο με λεμονάδες.
Γιατροί και νοσοκόμες, μερικοί με απίστευτο ταλέντο στον χορό και στο τραγούδι, με τα ρούχα εφημεριών και χειρουργείων, ο καθένας από το μετερίζι του, συνόδευαν την Ντέμι Λοβάτο που τραγουδούσε από το στούντιο το «Lovely day», ενώ ο Μπάιντεν με το μικρότερο εγγονάκι του αγκαλιά λικνιζόταν στον ρυθμό από τα διαμερίσματά του στον Λευκό Οίκο.
Yπέροχη στιγμή του σόου ήταν όταν εμφανίστηκε ο Μπον Τζόβι, σε υπερυψωμένο λιμενοβραχίονα, κάπου στη Φλόριδα, με φόντο τον ωκεανό και τραγούδησε το «Here comes the sun» των Beatles. Ο Τζον Λέτζεντ διάλεξε το «Feeling good» της Νίνα Σιμόν, οι Foo Fighters αφιέρωσαν το «Times like these» στους δασκάλους, που αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς συνθήκες στη δουλειά τους μέσα στην πανδημία, ο Υο-Υο Μα έπαιξε στο τσέλο του το «Amazing Grace».
Ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι σταρ της country, Τιμ ΜακΓκρο και Τάιλερ Χάμπαρντ, έδωσαν το δικό τους μήνυμα ενότητας και επούλωσης των πληγών με ένα τραγούδι που ο δεύτερος έγραψε τον Νοέμβριο ενώ βρισκόταν σε καραντίνα, αφού είχε έρθει σε επαφή με κρούσμα. «Κοίταξα μέσα μου και το έγραψα με πίστη στον Θεό ότι θα ενώσει τη χώρα μου», είπε.
Δεν ήταν ο μόνος Ρεπουμπλικανός καλλιτέχνης που δέχτηκε να συμμετάσχει στη γιορτή. Λίγες ώρες πριν, στο Καπιτώλιο, ο μέγας Γκαρθ Μπρουκς, προσκεκλημένος προσωπικά από τον ίδιο τον Μπάιντεν, τραγούδησε συγκινημένος α καπέλα το «Amazing Grace». Ισως θα είχε κλέψει την παράσταση, αν η Lady Gaga, συναρπαστική, ισοπεδωτική σε εμφάνιση και φωνή, δεν είχε τραγουδήσει τον Εθνικό Υμνο. Κι αν μια πανέμορφη 22χρονη μαύρη ποιήτρια, η Αμάντα Γκόρμαν, επιλογή της Τζιλ Μπάιντεν, δεν έδινε μια περίεργη για τα ευρωπαϊκά ήθη ποιητική περφόρμανς με το έργο της «The hill we climb», κερδίζοντας όλο τον κολλημένο σε μια οθόνη πλανήτη.
Οσο για την κοσμαγάπητη Λατίνα Τζένιφερ Λόπεζ, ερμηνεύοντας τα «This land is your land» και «America the beautiful» δεν κατάφερε να απογειώσει κανέναν, ίσως μόνο όταν φώναξε στα ισπανικά «ένα έθνος αδιαίρετο, με ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους».
