Οταν οι μαθητές της Πρώτης τάξης του Δημοτικού, εκεί λίγο μετά τη μέση της χρονιάς, αρχίσουν να σχηματίζουν, να συντάσσουν προτάσεις –τα όσα σκέφτονται–, νιώθουν μια ιδιαίτερη χαρά. Εστω κι αν αυτό το γεγονός οι περισσότεροι μαθητές, ως ενήλικοι, δεν το θυμούνται κι ίσως να μην το κατατάσσουν στα σημαντικά της ζωής τους. Κι όμως, είναι σαν τα πρώτα λογάκια ή τα πρώτα βήματα μετά το μπουσούλημα των μωρών.
Οι ίδιοι, αργότερα, εμείς όλοι, λέμε και γράφουμε όλες τις λέξεις του προσωπικού μας λεξιλογίου. Δεν έχει σημασία αν είναι πλούσιο ή φτωχό, δεν θα γίνουμε όλοι συγγραφείς ή δάσκαλοι. Ομως την ίδια στιγμή μιλάμε ποιητικά ή δασκαλεύουμε κι ας μην το γνωρίζουμε. Ας αναλογιστούμε ότι μερικές φορές οι γραμματιζούμενοι, ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι είναι εγγράμματοι, σκοτώνουν τις λέξεις και τη γλώσσα, δεν τις αφήνουν να ανασάνουν.
Ο καθένας κι η καθεμιά μας λέει και γράφει τις όμορφες, τις καλές λέξεις, όχι σαν να γράφει μαθητική έκθεση. Αλλά να, για να πει τον καλό λόγο στους άλλους, να ομορφύνει μια περιγραφή. Στέλνει την αγάπη του, χαρίζει τη φιλία του, αγκαλιάζει τους άλλους, δίνει την καρδιά του, εκφράζει την αλληλεγγύη του στους ανθρώπους. Ναι, ναι! Αυτό συμβαίνει κάθε τόσο, ακόμα και τότε που νομίζουμε ότι επικρατεί η μαυρίλα στη ζωή και το εγώ, τότε που αποδιώχνουν τους συνανθρώπους.
Σαν καλή ώρα, τούτες τις μέρες έφτασε ένα φορτίο με πακέτα από την Κρήτη στη Μυτιλήνη. Ηταν για την ομάδα «Αλληλεγγύη για όλους». Ανάμεσά τους υπήρχε ένα δέμα με παιδικά σκουφάκια και πάνω στην κούτα έγραφε μια μαντινάδα:
Οταν χρειάζεστε αγκαλιά
Φωνάξτε τ’ όνομά μου
Δε θα μπορέσω εγώ να ’ρθώ
Μα στέλνω την καρδιά μου
γιαγιά Ευρύκλεια
ετών 93
Μια μαντινάδα αγάπης έστειλε η γιαγιά Ευρύκλεια, από το ένα νησί στο άλλο. Οσα παιδιά φοράνε τα σκουφιά δεν θα ζεσταίνονται μόνο, αλλά θα τους χαϊδεύουν το κεφάλι τα χέρια της γιαγιάς Ευρύκλειας, τα καλά της λόγια θα απαλύνουν κάπως τις δυσκολίες. Η μεγάλη καλοσύνη της ήρθε ώς εμάς κι όπως ανάθρεψε τον Οδυσσέα και τον Τηλέμαχο, στη μυθολογία, έτσι και στην ιστορία τούτου του αιώνα αγκαλιάζει τα παιδικά κεφαλάκια στο νησί μας. Μια γιαγιά 93 χρόνων πλέκει σκουφιά με τα αρθριτικά της χέρια της, για άγνωστα παιδιά. Ο Ανθρωπος της εποχής μας.
Γιαγιά Ευρύκλεια, σου φιλώ το χέρι.
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
