Επιστροφή στους G-7

Τέσσερα χρόνια επιθετικού απομονωτισμού από τον Τραμπ δεν πυροδότησαν μια δυναμική εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γύρω από έναν σκληρό πυρήνα προθύμων.

Ετσι εκ των πραγμάτων διευκολύνεται η αναβάθμιση της διατλαντικής σχέσης που θέλει να προωθήσει κατά προτεραιότητα ο Μπάιντεν.

Με τα σημερινά δεδομένα η Ομάδα των G-7 –μετά την αποπομπή της Ρωσίας την άνοιξη του 2014 λόγω Ουκρανίας– προβάλλει ως το πιο κατάλληλο πλαίσιο τόσο για την αναβάθμιση της διατλαντικής σχέσης όσο και για την ενίσχυση της συνοχής της Δύσης συνολικά.

Ετσι, αντί της διαπραγμάτευσης με έναν ενιαίο ευρωπαϊκό σκληρό πυρήνα, ο Μπάιντεν θα μπορεί να αξιοποιήσει σε όφελος των ΗΠΑ τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας.

Η Ομάδα των G-7 ιδρύθηκε το 1975 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της Γαλλίας Ζισκάρ ντ’ Εστέν ως Φόρουμ διαλόγου για την Παγκόσμια Οικονομία ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική, τη Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Οταν μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου η Ομάδα G-7 έγινε G-8 με την προσχώρηση της Ρωσίας, διατυπώθηκαν σενάρια για τη μετατροπή της σε άτυπο και πιο ευέλικτο Συμβούλιο Ασφαλείας με δεδομένη την αδυναμία διαμόρφωσης συναίνεσης για τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ.

Σήμερα Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία έχουν η κάθε μία ισχυρά κίνητρα να αποδεχθούν την αναβάθμιση της Ομάδας των G-7 που θα προωθήσει ο Μπάιντεν:

● Η Βρετανία διασφαλίζει μέσω της διατλαντικής σχέσης την εγγύηση ότι αργά ή γρήγορα θα συνάψει μια ειδική σχέση με την Ε.Ε.

● Η Γερμανία αποφεύγει μια χειραφέτηση της Ε.Ε. που θα έδινε στη Γαλλία ηγετικό ρόλο σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.

● Από τη μεριά της η Γαλλία ελπίζει ότι στο πλαίσιο των G-7 θα μπορεί να πιεστεί η Γερμανία ώστε να μην απαιτεί από την επόμενη μέρα της πανδημίας επιστροφή της ευρωζώνης στη σκληρή δημοσιονομική λιτότητα.

Με δυο λόγια όλοι στη Γηραιά Ηπειρο περιμένουν την επιστροφή του Αμερικανού φίλου.