Είναι Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2020, ώρα 08.30 το βράδυ. Παρακολουθώ, σε ιδιωτικό κανάλι, το δελτίο ειδήσεων. Σκέτη απογοήτευση!
Για παράδειγμα αναφέρω δύο αφορμές της μαύρης απελπισίας μου και βέβαια απελπισίας πολλών, απελπισίας γενικής:
1) Ενώ εξαγγέλλονται από την κυβέρνηση νέα, πιο αυστηρά μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας και ενώ οι προβαλλόμενες τριτοκοσμικές εικόνες από τη δύστυχη και παρατημένη στη μοίρα της Δυτική Αττική οδηγούν σε απόγνωση, να σου, στο κάτω μέρος της οθόνης, μια περιληπτική προαναγγελία:
Αναβαθμίζεται η εξοπλιστική ισχύς της χώρας. Ακολουθεί η ολοκληρωμένη σχετική είδηση, με εικόνες από τα απαστράπτοντα πολεμικά αεροπλάνα που πρόκειται να αγοράσουμε.
2) Η επόμενη είδηση, κι αυτή με εικόνες φρίκης από τη γειτονική Τουρκία, μας πληροφορεί πως τη χώρα, εκτός από τη φονική πανδημία, μαστίζει σήμερα και σφοδρή κακοκαιρία. Ανθρώπινες ζωές, σπίτια και περιουσίες απειλούνται, ενώ η κυβέρνηση ασχολείται με τους ρωσικούς πυραύλους και το αμερικανικό «ράπισμα».
Θλίβεται κανείς από τις ειδήσεις, απορεί για την αδιαλλαξία των δύο πλευρών και ρωτά: Γιατί όχι διαπραγματεύσεις; Είναι κακό πράγμα ο διάλογος μεταξύ γειτόνων;
Πολύ εύστοχα προσεγγίζεται και αναλύεται το θέμα στο άρθρο του καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Θράκης Θεοδώρου Γεωργίου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της 15ης Δεκεμβρίου 2020, το οποίο καταλήγει: «Οι πόροι του “Ταμείου Ανάπτυξης” για την Ελλάδα δεν θα γίνουν “εξοπλιστικά προγράμματα” και οι ευρωπαϊκοί πόροι για το προσφυγικό στην Αγκυρα δεν θα στραφούν εναντίον της Αθήνας». Αδικο έχει ο καταξιωμένος πανεπιστημιακός;
Αστρος, 19 Δεκεμβρίου 2020
*Από τον ορισμό της αρχαίας τραγωδίας (Αριστοτέλης)
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 21/12/2020.
