Και πώς να περάσεις τη μέρα σου τώρα που… μας σκιάζει η φοβέρα, μας φοβερίζουν κι από πάνω κάτι θρασίμια. Τα κάνεις όλα μετρημένα, για να μη σου στρίψει: Περπάτημα – Διάβασμα – Ενα μαγείρεμα πότε πότε – Καφενείο στα όρθια για… take away – Φαγητό – Υπνος απογευματινός – Πάλι διάβασμα· ή γράψιμο, αναλόγως – Δείπνο – Τηλεόραση – Υπνος βραδινός… Αυτό το «μετρημένο» αρχίζει να μου τη δίνει, εδώ που τα λέμε: Με δυο καλά, πιστεύω:
Πρώτον, δεν πίνω· έχω να βάλω ποτό στο στόμα από τον Οκτώβριο. Δεν έγινα καλό παιδί στα καλά καθούμενα. Εγινα, στα… μη καθούμενα. Αρνούμαι να πιω στα όρθια. Το κυριότερο, αρνούμαι να πιω σε πλαστικό ποτήρι της διαδικασίας… take away. Τέτοια έκπτωση δεν μου την επιτρέπω. Ζήτημα αισθητικής! Δεύτερον -επουσιώδες, αλλά- βλέπω ελάχιστα τηλεόραση. Για να μην αποκουτιάνω κλεισμένος, τηρώ ένα, όσο γίνεται, αυστηρό πρόγραμμα, στο οποίο περιλαμβάνεται τηλεόραση, αλλά ελάχιστη.
Βέβαια, σε όλα, καθοριστικό λόγο έχει ο εγκλεισμός εξαιτίας του Covid-19. Αλλά μες στα άπειρα κακά υπάρχουν και δυο-τρία καλά· κυρίως ένας άλλος τρόπος ζωής που απαιτεί άλλη οργάνωση, άλλες προτεραιότητες. Αρκεί να το δεις σαν άσκηση. Γιατί άμα το δεις σαν… μονιμότητα, με συμπέρασμα: «Αυτά που ήξερες, ξέχασέ τα!», τότε… χαιρέτα μου τον πλάτανο….
Χαιρετισμός προς φυλακισμένους ήταν κι αυτή η (παροιμιώδης πλέον) φράση. Από τον πλάτανο στο προαύλιο των φυλακών του Μεντρεσέ, στους Αέρηδες, στην Πλάκα. «Χαιρέτα μου τον πλάτανο» έλεγαν φυλακισμένοι που αποφυλακίζονταν, άρα ήταν κάτι σαν χαιρετισμός προς την… ελευθερία. Ουδεμία σχέση με την… προαναγγελθείσα «Επιχείρηση Ελευθερία» του (όποτε έρθει) εμβολίου. Αυτή, εις τας Ευρώπας και στην ημεδαπή, είναι όπως η «ανάπηρη ελευθερία» του Μιχάλη Κατσαρού στους «Σαδδουκαίους»: «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…». Δε βαριέσαι. Λέμε και καμιά… κουβέντα, να περνά η ώρα…
