Για τον αστυνομικό και τα λουλούδια

Κύριε μπάτσε, γιατί φοβάστε τόσο ένα μπουκέτο λουλούδια;

Αν και μου φαίνεται περίεργο που φοβάστε τόσο ένα μπουκέτο λουλούδια, το αφήνω στην άκρη για λίγο. Θέλω, βλέπετε, να σας παροτρύνω.

Να σας παροτρύνω όταν γυρίσετε σπίτι και καθίσετε στο τραπέζι για το βραδινό να φωνάξετε και τα ανήλικά σας να σας κάνουν παρέα.

Μη διστάσετε, κοιτάξτε κάτω από τα βαριεστημένα τους βλέφαρα, ευθεία, βαθιά μέσα στις κόρες των ματιών τους και απαντήστε τους με ειλικρίνεια, όταν σας ρωτήσουν:

– Πώς πήγε σήμερα η δουλειά, μπαμπά;

Να τους απαντήσετε δίχως τύψεις και με υπερηφάνεια πως σήμερα φυλάγατε το μνημείο του Αλέξη, στο μέρος που τον δολοφόνησαν οι συνάδελφοί σας πριν από 12 χρόνια. Αν δεν έχουν ακουστά το όνομα, μπορείτε να τους πείτε πως ήταν στην ηλικία τους, και αν αυτό δεν ακουστεί τόσο καλά, καπελώστε το λέγοντας πως ήταν κωλόπαιδο που ψαχνόταν για φασαρίες.

Συνεχίστε να διηγείστε τη μέρα σας – βλέπετε, τα παιδιά είναι άκρως εκνευριστικά, ιδίως όταν αρχίζουν τις ακατάπαυστες ερωτήσεις.

– Και από ποιον το φυλάγατε, μπαμπά;

Μην προσπαθήσεις να υπεκφύγεις τη συζήτηση, αν αλλάξεις τώρα θέμα θα το καταλάβουν. Κάνε πως έσκασες από το φαΐ και πάρε βαθιά ανάσα, κέρδισε λίγο χρόνο τσιμπολογώντας τη σαλάτα και σκέψου κάτι έξυπνο να απαντήσεις.

Μπορείς να τους πεις πως κάποια ανεύθυνα και επικίνδυνα άτομα ήθελαν να διασπείρουν τον ιό, να προκαλέσουν φασαρία και να μας ταράξουν από την κανονικότητα στην οποία ζούμε. Σίγουρα θα βλέπουν τηλεόραση, δεν θα ‘ναι δύσκολο να σε πιστέψουν. Τόνισέ τους πως αυτοί είναι κακοί άνθρωποι, καμία σχέση με εσάς.

– Μα, μπαμπά, σε ένα βιντεάκι που είδα στο ίντερνετ υπήρχαν κάποια μεμονωμένα άτομα και μάλιστα μεσήλικες που απλά κρατούσαν μερικά λουλούδια. Δεν φαινόταν να έχουν κακές προθέσεις.

Ωχ, σκούρυναν τώρα τα πράγματα, για κοίτα που μεγάλωσαν τα αλητάκια και σου βγάζουν και γλώσσα.

Δεν πρέπει να το αφήσεις έτσι, αυτή η προπαγάνδα δεν θα περάσει μέσα στο ίδιο σου το σπίτι!

Παρομοίασε τη σημερινή σου βάρδια με εκείνη των Ρωμαίων στρατιωτών που φρουρούσαν τον τάφο του Ιησού, λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ. Σίγουρα το έχουν διδαχθεί στα θρησκευτικά, θα πειστούν.

Οπα, άκυρο. Σε αυτή την ιστορία υπήρξε νεκρανάσταση. Δεν θέλω να σε ανησυχώ βραδιάτικα. Ατυχές παράδειγμα. Ξέχνα το.

Θα βρούμε κάτι καλύτερο να πεις.

Αλλωστε είναι ποτέ δυνατόν μια ανθρώπινη και όχι θεϊκή παρουσία και πόσο μάλλον ένα απλό λουλούδι να αναστήσει κάποιον νεκρό;

Κάποιον νεκρό σίγουρα όχι, αλλά μια τσαλακωμένη κοινωνία με έλλειψη υπερηφάνειας και έναν λαό που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη σκιά που προκαλεί το μαύρο σύννεφο της καταστολής, σίγουρα ναι.

Θα μιλήσεις στα παιδιά σου για αυτόν τον φόβο, της πιθανής ανάστασης, ή θα μείνεις αρματωμένος με τον εξοπλισμό σου ακόμα και μέσα στο σπίτι, ώστε να τους τον αποκρύψεις;

Τις ιδρωμένες από ανησυχία σου παλάμες θα τις κρύψεις στα πλαστικά σου γάντια.

Το τρέμουλο των ποδιών σου μέσα στα βαριά σου άρβυλα.

Η σκέψη όμως του ανθισμένου λουλουδιού πάντα θα σε στοιχειώνει.

Γνωρίζεις καλά πως μέσα σε αυτόν τον απέραντο κάμπο είσαι το αγριόχορτο, η τσουκνίδα που προσπαθεί να κλέψει και να στερήσει τον ήλιο και το νερό από τα πιο όμορφα και ευωδιαστά λουλούδια.

Γι’ αυτό τα μισείς και τα φθονείς. Γιατί σε αντίθεση με εσένα, τα λουλούδια φέρνουν την άνοιξη και μαζί τους την ελπίδα.

Γι’ αυτό τα τσαλαπάτησες τη 17η Νοεμβρίου στην Τσιμισκή.

Γι’ αυτό την 6η του Δεκέμβρη τα έσπασες πάνω στον συνάδελφό σου γελώντας και ύστερα τα πέταξες με απαξίωση χάμω.

Για κακή σου τύχη όμως, ξέχασες πως όσο θα υπάρχει ήλιος, θα υπάρχουν και αγώνες, αγώνες που θα σπέρνουν λουλούδια παντού γύρω σου που θα σε τρομάζουν.

*φοιτητής του ΑΠΘ

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 14/12/2020.