Ο Ρήνος ποτίζει-εμπνέει φαντασία, αυτοπεποίθηση!

Η παρουσία του χρήζει… φιλοσοφικής προσέγγισης ή έτσι αντιμετωπίζεται σε μια προσπάθεια εξιδανίκευσης της παρουσίας του; Ο Ουρουγουανός σοφιστής του ποδοσφαίρου Εδουάρδο Γκαλεάνο νομιμοποιεί παρόμοιες τάσεις παράλληλης ανάδειξης των αμιγώς ποδοσφαιρικών χαρισμάτων των ποδοσφαιριστών με τα ισχυρά γνωρίσματα του χαρακτήρα τους επειδή, όπως έλεγε και έγραψε, «οι ποδοσφαιριστές, σαφώς καθοδηγητές προσδοκιών πλατιάς μάζας όπως είναι οι οπαδοί-πολίτες, ακόμη κι αν δεν το επιδιώκουν οι ίδιοι, πλάθουν ισχυρή προσωπικότητα, ικανή να εκπλήσσει ακόμη και συγκροτημένους πνευματικούς ανθρώπους».

Είτε το έχει συνειδητοποιήσει είτε όχι (ο ίδιος αρνείται να θέσει εαυτόν ενώπιον του διλήμματος που θέτει ο επίσης Νοτιοαμερικανός Γκαλεάνο) ο 28χρονος Αργεντινός Λούκας Αλάριο, με επιχείρημα τις επιρροές που ασκεί η παρουσία του παράλληλα με την απόδοσή του ως παίκτης της Μπάγερ Λεβερκούζεν, ανήκει στην ίδια κατηγορία ποδοσφαιριστών-δημοσίων προσώπων. Μαγνήτης του πλήθους και «αγαπημένος παίκτης των παιδιών» σύμφωνα με σχετική δημοσκόπηση στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Πρώτος σκόρερ (έξι γκολ σε ισάριθμα παιχνίδια) της αήττητης, κατόχου της τέταρτης θέσης, Λεβερκούζεν, κάτοχος ισχυρών διαπιστευτηρίων από την πατρίδα του. Και έτσι μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει την αναγνώριση «της αξίας και της συμπεριφοράς του», όπως διευκρίνισε ο ίδιος, από τον, 64χρονο πλέον, Αλμπέρτο Ταραντίνι. Το στέλεχος της κατόχου του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Εθνικής Αργεντινής ρωτήθηκε πρόσφατα για τους «Αργεντινούς παίκτες της εποχής μας και την αγωνιστική προοπτική τους». Αρχισε και τελείωσε την αναφορά του, την περασμένη Κυριακή, σε αθλητική εκπομπή τηλεοπτικού δικτύου της πατρίδας του με τον Λούκας Αλάριο:

«Βελτιώνεται, ωριμάζει διαρκώς από την εφηβική ηλικία του, όταν και τον θυμάμαι στην εθνική Παίδων και Ελπίδων. Η γνωριμία μαζί του και η δυνατότητα να βλέπω την πρόοδό του στο γήπεδο, μου επιτρέπουν να αναφέρομαι σε παίκτη που προπονείται καλά, δεν αφήνει ανεκμετάλλευτες τις δημιουργικές σκέψεις και τη φαντασία του. Η μπάλα ακούει τα πόδια και το ώριμο μυαλό του, παίκτης-κεφάλαιο και για την εθνική ομάδα».

Ισως ο Ταραντίνι, αν και αμυντικός ο ίδιος, βλέπει-θυμάται και τον εαυτό του στην θέα του Αλάριο. Πριν από κοντά μισό αιώνα πλέον, μπορούσε να προωθεί την μπάλα από τα μετόπισθεν, να «φτιάχνει» παιχνίδι με τεχνική και ιδέες που ζήλευαν ακόμη και χαρισματικοί μέσοι στην εποχή του. Εκτός από την εθνική Αργεντινής (61 συμμετοχές, 1977-1983) το είχε αποδείξει και όταν το πλούσιο σγουρό μαλλί του ανέμιζε στην Ευρώπη με τις φανέλες των Μπέρμιγχαμ (1978-79), Μπαστιά (1983-84), Τουλούζ (1984-88), Σεντ Γκάλεν (1988-89). Κοινός τόπος με τον Αλάριο είναι η θητεία στη μία από τις δύο (η άλλη είναι η Μπόκα Τζούνιορς) μεγάλες κυρίες του ποδοσφαίρου στη γη του Μαραντόνα, τη Ρίβερ Πλέιτ. Τόσο ο Ταραντίνι (1980-83) όσο και ο Αλάριο (2015-17) έχουν φορέσει τη φανέλα της.

Με την επανέναρξη του γερμανικού πρωταθλήματος, ο Αλάριο τέθηκε ενώπιον του ερεθίσματος της «στάσης ζωής απέναντι στον κορονοϊό». Πέτυχε… γκολ με τα λόγια του στη γερμανική τηλεόραση (14/9): «Εχω την ανάγκη να ευχηθώ προς τους μεγάλους αλλά κυρίως στα παιδιά, που ίσως φοβούνται περισσότερο από τους έμπειρους πολίτες, πως δεν πρέπει να δειλιάζουν στα δύσκολα. Αλλά να τα γνωρίσουν ώστε να τα αντιμετωπίσουν με θάρρος».

Εξήγηση για τον λυρισμό, τόσο στο παιχνίδι του όσο και σε παρόμοιες διατυπώσεις, ίσως είναι οι δύο από τις αγαπημένες συνήθειές του στο Λεβερκούζεν. Του αρέσει συχνά να βρίσκεται στο παρατηρητήριο της οροφής, εκεί καταλήγει ο υδατόπυργος ύψους 72,5 μέτρων της βιομηχανικής πόλης. Επίσης στο πάρκο Νόιλαντ. Δίπλα στα «πιο ειρηνικά νερά» του ποταμού Ρήνου.