Αλήτης και αμαρτωλός

Στο 51ο λεπτό έκανε την τεράστια αλητεία. «Un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios» («Λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού»), όπως είπε ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τον ιστορικό προημιτελικό Αγγλίας – Αργεντινής. Ηταν μεσημέρι, 22 Ιουνίου του 1986, στο στάδιο «Αζτέκα», μπροστά σε 114.580 θεατές.

Στο 55ο, μόλις τέσσερα λεπτά αργότερα, πέτυχε το ασύλληπτο! «The Goal of the Century» («Το Γκολ του Αιώνα»). Πήρε την μπάλα 10 μέτρα πίσω από τη μεσαία γραμμή και ξεκίνησε μια ξέφρενη πορεία, τρέχοντας 60 μέτρα σε 10 δευτερόλεπτα, ντριμπλάροντας τη μισή Εθνική Αγγλίας και τον Πίτερ Σίλτον, γράφοντας το 2-0.

Μέσα σε τέσσερα λεπτά της ώρας ο Διάβολος και ο Αγγελος. Οπως η ζωή του. Μέσα σε 240 δευτερόλεπτα χάρισε στην αιωνιότητα του ποδοσφαίρου δύο από τις κορυφαίες στιγμές του! Διάβολος και Αγγελος. Του αρκούσαν τέσσερα λεπτά για να μας τα «πει» ΟΛΑ. Για να τα καταθέσει ΟΛΑ. Για να μην ξεχαστεί στους αιώνες των αιώνων. Διάβολος και Αγγελος.

Δεν ξέρω αν ο Βασίλης Παπαδόπουλος είχε στο μυαλό του τον Ντιέγο, όταν έγραφε το 1997 τους στίχους του «Αλήτης και αμαρτωλός». Πολύ αμφιβάλλω, αν και μπαίνω σε δεύτερες σκέψεις για την… πρώτη ύλη του δημιουργού:

Ο,τι κι αν κάνεις κι ό,τι πεις

Δεν πρόκειται ν’ αλλάξω

Εγώ την ιστορία μου

στους δρόμους θα τη γράψω

Εγώ γεννήθηκα τρελός

Αλήτης και αμαρτωλός

Πέρασαν δυο δεκαετίες για να παραδεχτεί την αλήθεια: «Είχα μια ιδέα. Να βάλω το χέρι μου στο κεφάλι μου. Οταν προσγειώθηκα, είδα την μπάλα στα δίχτυα και φώναζα “Γκολ, γκολ!”. Περίμενα τους συμπαίκτες μου να με αγκαλιάσουν, αλλά κανείς δεν ήρθε. Τους είπα: “Ελάτε να μ’ αγκαλιάσετε, αλλιώς ο διαιτητής δεν θα το μετρήσει”. Ο Σέρχιο Μπατίστα ήρθε τρέχοντας πάνω μου: “Οντως το έβαλες με το χέρι σου;” Τότε, του είπα: “Σκάσε, παλιομαλάκα, και απλά αγκάλιασέ με”. Ηρθε και ο Βαλντάνο και μου λέει: “Μη μου πεις ότι αυτό ήταν το χέρι σου”. Και του απάντησα το ίδιο πράγμα: “Θα σου πω αργότερα. Σταμάτα να μου σκοτίζεις τ’ αρχίδια”!»

SnapShot

«Ὅταν δέ ἀκούσητε πολέμους καί ἀκαταστασίας, μή πτοηθῆτε· δεῖ γάρ ταῦτα γενέσθαι πρῶτον, ἀλλ’ οὐκ εὐθέως τό τέλος. τότε ἔλεγεν αὐτοῖς· ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπί ἔθνος καί βασιλεία ἐπί βασιλείαν, σεισμοί τε μεγάλοι κατά τόπους καί λιμοί καί λοιμοί ἔσονται, φόβητρά τε καί σημεῖα ἀπ’ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται» (Λουκ. κα΄, 9-11).

Αυτή ήταν μια από τις απαντήσεις του Ιησού προς τους μαθητές του όταν τον ρώτησαν πότε θα έλθει το Τέλος, η Δευτέρα Παρουσία.

Τώρα είμαστε –σχεδόν– κομπλέ. Ετοιμοι! Δεν μας έφταναν όλα τ’ άλλα, δεν αρκούσε ο φονικός ιός, μας αποχαιρέτησε και ο Ντιέγο. Τι έμεινε πλέον; Να ξυπνήσει και το ηφαίστειο της Σαντορίνης!

Black Box

Κυριακή 10 Μαΐου 1987. Το 85.000 θέσεων «San Paolo» υποδέχθηκε/άντεξε 100.000 κόσμο! Ηταν η μέρα της παρθενικής στέψης. Ηταν η μέρα που άλλαξε τη μοίρα του ιταλικού Νότου. Το ξημέρωμα της ατελείωτης νύχτας που ακολούθησε, στον τοίχο του νεκροταφείου της Νάπολης ήταν αναρτημένο αυτό το πανό: «E non sanno che se só perso». «Και δεν ξέρουν τι έχασαν!»

Είναι γνωστή αυτή η ιστορία. Αγνωστη παραμένει η «απάντηση» που εμφανίστηκε το επόμενο ξημέρωμα, κάτω από το συγκεκριμένο πανό: «Πώς ξέρετε ότι το χάσαμε!»

Scripta Manet achis

«Ξέρεις τι παίκτης θα ήμουν χωρίς την κοκαΐνη; Τι παίκτη χάσαμε;» Ντιέγο Μαραντόνα

Mood of the week

«Me siento mal»

(«Δεν νιώθω καλά»)

#diego #last_words

Scan

La Vida Tombola

(feat. Diego Maradona)

Manu Chao

PressKiosk

Στην Ελλάδα έχουμε το «Μακελειό», στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν την «Daily Star». Σαν τις… μύγες μες στο γάλα