Στην ιστορία των underground κόμικς από τη δεκαετία του 1960 κιόλας και των εναλλακτικών κόμικς στη συνέχεια, περίοπτη θέση έχουν οι ανθολογίες και οι ομαδικές εκδόσεις. Αυτές οι συλλογικές απόπειρες έφεραν σε επαφή, καλλιτεχνική αλλά και ανθρώπινη, πολλούς δημιουργούς που έγιναν συχνά συνδιαμορφωτές των περιοδικών λειτουργώντας ομαδικά, επικοινωνώντας μεταξύ τους και κατά συνέπεια διαμορφώνοντας έμμεσα ο ένας τον άλλον.
Από αυτές τις ανθολογίες, η πιο επιδραστική ήταν αναμφίβολα το περιοδικό Raw που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν από ακριβώς σαράντα χρόνια, τον Ιούλιο του 1980, ενώ σε λίγες μέρες «γιορτάζονται» τα γενέθλια του δεύτερου τεύχους που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Την έκδοση και την επιμέλεια του περιοδικού υπέγραφε ένα δημιουργικό δίδυμο που με το Raw και όσα ακολούθησαν έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία των σύγχρονων κόμικς: ο Art Spiegelman, δημιουργός του «Maus» και μετέπειτα άλλων εμβληματικών κόμικς όπως το «In the Shadow of No Towers» και η σύζυγός του, γραφίστρια και καλλιτεχνική επιμελήτρια εντύπων όπως το «New Yorker», Francoise Mouly.
Οι Spiegelman και Mouly κατάφεραν με τους συνεργάτες που επέλεξαν και τα περιεχόμενα του Raw να πετύχουν ταυτόχρονα τρία πολύ δύσκολα πράγματα: να φέρουν σε επαφή με το αμερικανικό κοινό πλειάδα Ευρωπαίων καλλιτεχνών που μεσουρανούσαν στη Γηραιά ήπειρο αλλά αγνοούνταν στις ΗΠΑ, να αποδείξουν ότι το underground ρεύμα δεν έσβησε αλλά απλώς έδωσε τη σκυτάλη σε νεότερους καλλιτέχνες που εξακολουθούν να πειραματίζονται και να αμφισβητούν την παντοκρατορία του mainstream και, σπουδαιότερο όλων, να συνδυάσουν τα εικαστικά ρεύματα της εποχής με τα κόμικς με όρους απόλυτης ισοτιμίας.
Με δημιουργούς όπως οι Gary Panter, Richard McGuire, Lorenzo Mattotti, Kaz, Munoz και Sampayo, Joost Swarte, Charles Burns, Mark Beyer, Robert Crumb, κ.ά., το Raw έδωσε μια μοναδική ώθηση στα alternative κόμικς που τις επόμενες δεκαετίες εδραιώθηκαν ως ένα δυναμικό και ανεξάντλητο είδος. Και με άφταστο σαρκασμό και αυτοσαρκασμό μέσω των υπότιτλων του εξωφύλλου, όπου αυτοπεριγραφόταν ως τo περιοδικό «των αναβληθεισών αυτοκτονιών», το περιοδικό «που έχασε την πίστη του στον μηδενισμό», το περιοδικό «που υπερεκτιμά το γούστο του αμερικανικού κοινού».
