Διατλαντικές σταθερές

Παρά τις περί του αντιθέτου εντυπώσεις, η διατλαντική σχέση δεν πρόκειται να επηρεαστεί επί της ουσίας από το ποιος θα είναι ο ένοικος του Λευκού Οίκου την επόμενη τετραετία.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι η άρνηση της Γερμανίας να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες είναι συνειδητή επιλογή του Βερολίνου με στόχο την παράταση της εξάρτησης της ασφάλειας της γηραιάς ηπείρου από την αμερικανική ομπρέλα.

Με τα σημερινά δεδομένα η υποκατάσταση του ΝΑΤΟ από μια αμιγώς ευρωπαϊκή αμυντική δομή θα πολλαπλασίαζε το ειδικό βάρος της Γαλλίας στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, κάτι που απεύχεται η Γερμανία.

Μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και πυρηνική δύναμη, η Γαλλία είναι μετά το Brexit η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στην Ε.Ε.

Την παραπάνω εικόνα της διατλαντικής σχέσης επιβεβαιώνει η δημοσίευση στο Politico άρθρου της υπουργού Αμυνας της Γερμανίας Κραμπ-Καρενμπάουερ με τίτλο «Η Ευρώπη χρειάζεται ακόμη την Αμερική».

Με άλλα λόγια, αν το σημερινό status quo στη διατλαντική σχέση καλύπτει στρατηγικές επιλογές και συμφέροντα τόσο των ΗΠΑ όσο και της Γερμανίας, τότε η ρητορική της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο χωρών προφανώς έχει αποδέκτες τα αντίστοιχα εθνικά ακροατήρια.

Την απροθυμία της Γερμανίας να αντικαταστήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ με μια υπό γαλλική πρωτοκαθεδρία ευρωπαϊκή αμυντική δομή επιβεβαίωσαν οι αποστάσεις που κράτησε το Βερολίνο στη σύγκρουση του Μακρόν με τον Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η διατλαντική σχέση από την ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949 δεν αποτελούσε μόνον μια πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία αλλά και το πεδίο συμμετοχής των ΗΠΑ στη διαμόρφωση των συσχετισμών στη Δυτική Ευρώπη.

Ο πρώτος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, λόρδος Ισμέι, είχε συνοψίσει τα παραπάνω στη γνωστή φράση «Το ΝΑΤΟ υπάρχει για να κρατά τους Ρώσους απέξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω».

Η διατλαντική σχέση πατά σε γεωπολιτικές σταθερές που δεν επηρεάζονται από συγκυριακές πολιτικές σκοπιμότητες.