Με τον Δεκέμβριο μπήκαμε και στις μεγαλογιορτές του χειμώνα με κορύφωση τα Χριστούγεννα. Το πώς θα τις γιορτάσουμε, ειδικά φέτος, είναι ένα άλλο ζήτημα… παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Νικολοβάρβαρα τώρα (αγίας Βαρβάρας σήμερα, αγίου Σάββα αύριο, αγίου Νικολάου μεθαύριο), είπα να πιάσω μια… μικρότερη αγία, μια οσία, για λόγους οικογενειακούς, οπότε αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο:
«Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου, οσίας Μυρόπης (ή Μυρώπης). Οικογενειακή γιορτή. Για λόγους άγνωστους, που ήξερε μόνο η νονά της, γιόρταζε η μάνα μας. Κατά οικογενειακή τάξη ονοματοθεσίας γιορτάζουν δύο ανιψιές μου. Παιδούλα η μάνα μας, στο νησί της, την Ικαρία, είχε παραπονεθεί στη νονά της: “Καλέ νονά, τι όνομα είναι αυτό που μου δώσατε; Να μην έχω κι εγώ μια γιορτή, όπως έχουν όλα τα παιδιά!”. “Λάθος Μεροπάκι! Γιορτάζεις…” της απάντησε, καλοσυνάτα, η νονά της. “Γιορτάζεις της αγίας Μυρόπης, στις 2 Δεκεμβρίου!”».
Είδα, μετά από χρόνια, ότι η Μυρόπη δεν ήταν αγία, ήταν οσιομάρτυς και (αν θυμάμαι καλά· γράφω από μνήμης…) μαρτύρησε στη Χίο και κάποια σχέση, μαρτυρική, έχει με τους αγίους Ισιδώρους (που ήταν δύο). Θυμάμαι ότι βρήκα κατά τύχη τις πληροφορίες ψάχνοντας κάποτε το ιστορικό της ωραίας εκκλησούλας των Αγίων Ισιδώρων στον Λυκαβηττό, χωστή στον βράχο, νοτιοδυτικά κάτω από τον Αϊγιώργη, με εξαιρετική θέα στην Αθήνα και τον Σαρωνικό, που οι παλιοί Αθηναίοι, στο πιο οικείο, τον είχανε κάνει… έναν Ισίδωρο και… μεταγλωττίσει σε… Αγιο Σιδερέα, προφανώς από ηχητική προσέγγιση στο… σίδερο, που το γνώριζαν, ενώ το Ισίδωρος δεν θα τους έλεγε τίποτα! Ετσι άλλωστε έγινε και με το όνομα Σιδέρης ή Σιδερής.
Οσο για τη Μερόπη (της μυθολογίας πλέον), η… σταρ, που έγινε και αστέρι, ήταν μία από τις Πλειάδες, κόρες του Ατλαντα, η μόνη που παντρεύτηκε θνητό, τον δυστυχή Σίσυφο…
-320x213.jpg)
