ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Βίκυ Καπετανοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Χαρήκαμε σαν να ’ταν η δικιά μας πρωθυπουργός (δυστυχώς δεν…). Και στη χώρα της βέβαια, τη Νέα Ζηλανδία, δεν κρύβεται ο ενθουσιασμός για την επικράτηση της 40χρονης Τζασίντα Αρντερν, που επανεξελέγη θριαμβευτικά στις (καθυστερημένες λόγω κορονοϊού) εκλογές του Σαββάτου δίνοντας στο Εργατικό Κόμμα της ιστορική αυτοδυναμία και συντριπτικό ποσοστό 49,1%.

Είναι η λαϊκή ανταμοιβή για τον επιδέξιο, συμπονετικό και συνάμα αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε έγκαιρα την πανδημία, παρά τα λοκντάουν και τις επιπτώσεις τους στην οικονομία που, επί των ημερών της, μπήκε σε ύφεση έπειτα από έντεκα χρόνια.

Η Νέα Ζηλανδία έχει πλέον χαλαρώσει τους σκληρούς περιορισμούς, μετρώντας συνολικά λιγότερα από 2.000 κρούσματα Covid-19 και μόλις 25 θανάτους. Καταλυτικό ρόλο στην (αναμενόμενη) σαρωτική επανεκλογή της Αρντερν έπαιξε επίσης η ανθρωπιά, η ενσυναίσθηση αλλά κι η αποφασιστικότητα με την οποία διαχειρίστηκε την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση κατά μουσουλμάνων στο Κράιστσερτς το 2019.

Τώρα ο πήχης των προσδοκιών έχει ανέβει κατακόρυφα. Η Νεοζηλανδή πρωθυπουργός πρέπει να συνεχίσει να αποδεικνύει πως παραμένει αντάξια της εμπιστοσύνης των συμπολιτών της, που της απένειμαν κοινοβουλευτική πλειοψηφία 64 εδρών (σε σύνολο 120) και τη δυνατότητα να κυβερνήσει αυτοδύναμα για πρώτη φορά από το 1996, όταν θεσμοθετήθηκε αναλογικότερο εκλογικό σύστημα στη χώρα.

Το Εργατικό Κόμμα κατέγραψε μάλιστα τις καλύτερες εκλογικές του επιδόσεις εδώ και μισό αιώνα, ενώ το αντίπαλο Εθνικό Κόμμα υπό την Τζούντιθ Κόλινς καταβαραθρώθηκε στο 26,8%, αποσπώντας μόνο 35 έδρες στη Βουλή.

Η Αρντερν επέλεξε να μην ανοίξει τα χαρτιά της για το αν θα επιδιώξει κυβερνητική συμμαχία και δη με τους Πράσινους, αρκούμενη να πει πως θα χρειαστεί δυο-τρεις βδομάδες για να σχηματίσει κυβέρνηση. Τόνισε ωστόσο πως διαθέτει πια ισχυρότατη εντολή να υλοποιήσει την προοδευτική της ατζέντα, στην οποία συμπεριλαμβάνονται μεταρρυθμίσεις που δεν προώθησε στην πρώτη της θητεία, όπως τον δραστικό περιορισμό της παιδικής φτώχειας.

Για την αποτυχία της επικαλέστηκε πρωτίστως τις δύσκολες ισορροπίες που έπρεπε να τηρεί έναντι των πρώην κυβερνητικών εταίρων της από το εθνικιστικό κόμμα Πρώτα η Νέα Ζηλανδία, οι οποίοι έμειναν τελικά εκτός Βουλής.