Ο πολιτισμός της τουαλέτας

Σήμερα είναι Παγκόσμια Μέρα Τουαλέτας, καθιερωμένη κανονικότατα από τον ΟΗΕ ως διεθνής ημέρα.

Κι αν η παρόρμηση στο άκουσμα της πληροφορίας αυτής είναι να κάνουμε από λεπτό χιούμορ μέχρι χοντρή «σκατολογική» πλάκα, η πληροφορία που δίνει ο ΟΗΕ, ότι 4,2 δισ. κάτοικοι του πλανήτη, δηλαδή η πλειονότητα του πληθυσμού της, δεν έχουν πρόσβαση σε χώρους ατομικής υγιεινής προφανώς κόβει τη σχετική διάθεση.

Ο ΟΗΕ έχει περιλάβει στους στόχους της αειφόρου ανάπτυξης την εξασφάλιση πρόσβασης σε καθαρό νερό και αποχέτευσης σε όλο τον γήινο πληθυσμό μέχρι το 2030.

Φυσικά, όταν μιλούμε για τους αποκλεισμένους από τον «πολιτισμό της τουαλέτας» ο νους πάει κυρίως στις χώρες της Ασίας –Ινδία, Πακιστάν, Μπανγκλαντές– στις οποίες η αποχέτευση και το καζανάκι της τουαλέτας είναι άγνωστες λέξεις.

Ωστόσο, όπως μας υπενθυμίζει η Eurostat, ακόμη και στην Ε.Ε. το 2% του πληθυσμού το 2019 δεν είχε ακόμη πρόσβαση σε τουαλέτα αποκλειστικής χρήσης για κάθε νοικοκυριό.

Αισθητά μικρότερο από το 3,7% του 2010, αλλά μετρήσιμο. Φυσικά, ακόμη και σ’ αυτό το πεδίο οι ανισότητες ανάμεσα στις χώρες είναι κολοσσιαίες. Στη Ρουμανία σχεδόν 1 στα 4 άτομα δεν διαθέτει αυτή την «πολυτέλεια», στη Βουλγαρία το 13,7%, στη Λιθουανία το 10% και στη Λετονία το 8,7%.

Στον αντίποδα, Γερμανία, Σκανδιναβικές, κεντροευρωπαϊκές χώρες κινούνται αρκετά κάτω από το 1%, και η Ελλάδα έχει την τιμή να περιλαμβάνεται τουλάχιστον σε αυτό το πεδίο (με 0,3% του πληθυσμού χωρίς πρόσβαση σε τουαλέτα αποκλειστικής χρήσης) στο κλαμπ των… παστρικών.