«Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι», έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης και μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις. Το φετινό καλοκαίρι ωστόσο σκοτώθηκε πολλές φορές, όχι μόνο από σταγόνες, αλλά από καταρρακτώδεις βροχές, καταιγίδες, ειδικότερα στη βόρεια Ελλάδα, συν πυρκαγιές και κάποιους ψιλοσεισμούς, ενώ ολόκληρος ο πλανήτης ταλανίζεται –και δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα– από τον κορονοϊό που ενέσκηψε κι έκανε άνω κάτω τη ζωή μας.
Oπου δοκιμάζονται όλες οι σxέσεις – νόμιμες και παράνομες. Απαγορευμένες χειραψίες, εναγκαλισμοί, ασπασμοί, συναθροίσεις. Και οι πάντες να κυκλοφορούν μασκαρεμένοι, αν δεν θέλουν να ν’ ανοίξουν παρτίδες με πρόστιμα ή να προστεθούν στις λίστες των κρουσμάτων Και συνακόλουθα ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, ανεργία, οικονομικά προβλήματα. Με τους απαραίτητους ειδικούς να εξηγούν το τι και το πώς.…
Της κλεισούρας
Και περνάω στην υποχρεωτική κλεισούρα, για να σταθώ πρώτα σε όσους (έχοντας εξασφαλίσει τα προς το ζην) αρέσει η ανάγνωση, οπότε έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν τα βιβλία που δεν έχουν διαβάσει ή θα ήθελαν να ξαναδιαβάσουν, για να μην πάνε τουλάχιστον αδιάβαστοι. Υπάρχει ακόμα, εκτός από το τηλέφωνο, η λύση της αποβλάκωσης, όπως λέει κι ο Λουκιανός, που είναι η τηλεόραση.
Κυρίως με την προβολή ελληνικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών – που πόσες φορές πια να αντέξεις, βλέποντας και ξαναβλέποντας ηθοποιούς (μακαρίτες οι περισσότεροι) να ξοδεύουν, κυρίως για βιοπορισμό, το όποιο ταλέντο τους σε ό,τι επέτρεπαν οι φρουροί του συστήματος. Κι από κοντά οι διαφημίσεις, που ενίοτε ξεπερνούν σε διάρκεια τις παιζόμενες ταινίες. Σε δοκιμασία, έτσι κι αλλιώς, ο κόσμος της τέχνης (αλλά και της δημοσιογραφίας – για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας). Να μην μας διαφεύγουν και οι εκπομπές μαγειρικής, όπου ακόμη κι αν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα υλικά, υπάρχουν τουλάχιστον οι συνταγές και οι χορτασμένοι που τις παρέχουν…
Χαράς ευαγγέλια φυσικά για τα παιδιά, που από τη μια γλιτώνουν μαθήματα, από την άλλη, δεν ξέρουν –και δεν ξέρουμε– πώς θα συμπεριφερθούν («πλάκα θα ’χει!» έλεγε ένας πιτσιρικάς που ρωτήθηκε), καθώς βιώνουν έναν άλλου είδους χαβαλέ. Και θα δούμε από Δευτέρα…
Υπάρχουν βέβαια και οι καχύποπτοι που δεν χαμπαρίζουν από απαγορεύσεις και περιορισμούς, που πιστεύουν –και διαδίδουν– ότι πίσω από κάθε περιορισμό υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις και συμφέροντα (να μην μας διαφεύγουν και οι ψεκασμοί), στα οποία δεν είναι διατεθειμένοι να πειθαρχήσουν, περιορίζοντας τις ελευθερίες τους, όπως τις αντιλαμβάνονται (ώσπου να χτυπηθούν και οι ίδιοι). Είναι και οι θρησκευόμενοι, που αντιμετωπίζουν την πανδημία σαν κάποια εξ ύψους ποινή για τα ανομήματά μας, οπότε τα μόνα που μπορεί να μας εξιλεώσουν είναι (όχι οι μάσκες), αλλά ο εκκλησιασμός, η εξομολόγηση, μετάνοια, ο αγιασμός, η θεία κοινωνία και γενικώς η πίστη – που θεραπεύει πάσαν νόσον. Ενίοτε αναφέρεται και η περίπτωση κάποιου άγιου ανθρώπου, ο οποίος τα έχει προφητεύσει – οπότε;
Οι γείτονες
Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, έχουμε την ατυχία να συνορεύομε μ’ έναν τζαναμπέτη γείτονα, που, υπό την ηγεσία ενός νέου σουλτάνου, δρα λες και ενοχλεί το γεγονός, ότι υπάρχουμε, ότι έχουμε πάψει να είμαστε υπόδουλοι – και να οι λεονταρισμοί, οι απειλές και οι προκλήσεις. Και άλλο τίποτα από… πλατωνικούς κυρίως συμπαραστάτες, σύμμαχους και φίλους, που όμως κατατείνουν στην αυτοπροστασία, με νέους εξοπλισμούς. Γιατί πρέπει και οι έμποροι όπλων –οι πραγματικοί κυβερνώντες– να ζήσουν…
Επιστρέφοντας στην πανδημία, φτάνουμε στο ερώτημα πότε επιτέλους θα παραχθεί το εμβόλιο – το μόνο ικανό να την αντιμετωπίσει. Ηδη διανύουμε τον έβδομο μήνα, μπήκαμε στο φθινόπωρο, ακολουθεί ο χειμώνας… Πανδημίες υπήρξαν βέβαια και στο παρελθόν, αλλά ο κόσμος ήταν πιο συμμαζεμένος, τα ταξίδια μακρινά, τα μαντάτα (όσα και όταν έφταναν) μπαγιάτικα. Οπότε, ρίχνοντας μια ματιά στο ημέτερο κοντινό παρελθόν (Εμφύλιο, Κατοχή, πραξικοπήματα, Μικρασιατική Καταστροφή, βιασμός Κύπρου, προσφυγιά), όχι ως ειδικός, αλλά ως απλός πολίτης, έχω λόγους να πιστεύω ότι ο κόσμος μας, ο τόπος μας, θα αντέξει και αυτή τη δοκιμασία. Δεν ζούμε τα χειρότερα…
