Μοναχική φιγούρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής

Το μόνο κακό με τον Κύριο είναι πως μωραίνει ον βούλεται απολέσαι… Αλλιώς δεν εξηγείται όλο αυτό που ζω εδώ και δυο μήνες με τον Ταγίπ Ερντογάν. Ετσι κι αλλιώς οι κυβερνήτες της από κει πλευράς του Αιγαίου είχαν πάντα τις ιδιαιτερότητές τους γιατί εδώ που τα λέμε οι λαοί έχουν και τους κυβερνήτες που τους ταιριάζουν. Και επίσης όλοι αυτοί, όλα αυτά τα χρόνια, περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας, είχαν ίσως στο βάθος του μυαλού τους ότι είναι ο συνεχιστής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο μόνος που δεν το είχε όπως φαίνεται ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ, που κατάλαβε πως μόνο όταν η Τουρκία ξεχάσει το σουλτανικό παρελθόν της έχει ελπίδες ως μια ευρωπαϊκή χώρα του μέλλοντος. Οι υπόλοιποι λίγο ώς πολύ άλλα ονειρεύονταν.

Βέβαια οι Τούρκοι είναι μογγολικής καταγωγής λαός, με έντονα τα επιθετικά χαρακτηριστικά, και επιπλέον κουβαλάνε και όλο το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουν όμως και την παράδοση μιας καταπληκτικής διπλωματίας. Από τη μία η παράδοση του πολεμιστή με τις ατέλειωτες κατακτήσεις –έως τη στιγμή που ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έφτασε στα τείχη της Βιέννης και έσπασε τα μούτρα του, οπότε και άρχισε η αργή μεν, σταθερή δε πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που κράτησε όμως πάνω από 200 χρόνια–, από την άλλη ένας διπλωματικός τρόπος ανατολίτικης πονηριάς και βυζαντινών καταλοίπων που λειτουργεί τόσο περίπλοκα και τόσο υπόγεια ώστε καταλήγει να υποσκάψει το έδαφος όπου περπατάς και να μείνεις στο κενό.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ ήξερε τι έκανε, αλλά ο Ταγίπ Ερντογάν, που σίγουρα έχει την τρέλα του μεγαλείου, όπως όλοι όσοι κυβερνούν πολλά χρόνια, φαίνεται λίγο πιασμένος στα δίχτυα που ο ίδιος νόμιζε ότι έστησε. Ολο αυτό που ζούμε τους τελευταίους δύο μήνες φαινόταν σαν ακόμα ένα παιχνίδι σπάσιμου νεύρων των Τούρκων προς τους Ελληνες. Ετσι κι αλλιώς τα τελευταία 70 χρόνια έτσι ζούμε, κάθε τόσο συμβαίνει και κάτι εξ Ανατολών. Μόνο που αυτή τη φορά κράτησε πολύ. Και έγινε και άτεχνα. Σε αυτές τις περιπτώσεις χτυπάς, φοβίζεις και απομακρύνεσαι. Αυτή τη φορά δεν φόβισε όσο έπρεπε και όπως έπρεπε και τράβηξε πολύ το σκοινί και το ξανατράβηξε και το ξανατράβηξε και είπε και πολλά και μετά είπε και άλλα περισσότερα, που ναι μεν είναι όλα προς εσωτερική κατανάλωση στην απέναντι χώρα, αλλά ακούγονται σε όλο τον πλανήτη. Και μετά είπε και άλλα, και άλλα, και άλλα, τόσα που δεν μπορεί πια να κάνει πίσω και συγχρόνως άρχισαν να θυμώνουν ακόμα και αυτοί που πριν από κάποια χρόνια τον έβαλαν εκεί που είναι.

Αναγκάστηκαν ακόμα και αυτοί να θυμώσουν μαζί του γιατί άρχισε πια κι αυτός να τους εκθέτει…

Μόνο που τώρα πώς να κάνει κανείς πίσω όταν έχει πει τόσα πολλά. Από τη μια οι απειλές, από την άλλη η Αγία Σοφία και όλα τα υπόλοιπα, έχει απομείνει μια μοναχική φιγούρα στο σταυροδρόμι μεταξύ Δύσης και Ανατολής που έχει καταφέρει να εκνευρίσει δυσβάστακτα και τους δυτικούς και τους άλλους από την Ανατολή.

Εχουν αρχίσει νομίζω σιγά σιγά τα όργανα να ηχούν εναντίον του και ελπίζω να μη γίνει καμιά στραβή ή κανένα λάθος και τρέχουμε και δεν φτάνουμε, αλλά, γίνει-δεν γίνει το λάθος, το παράδειγμα του Σαντάμ Χουσεΐν δεν έχει βάλει μυαλό σε μερικούς μερικούς.