Ο Λευτέρης Αυγενάκης έχει αποδείξει πολλές φορές πως δεν έχει πρόβλημα να εκτεθεί και να κάνει το άσπρο μαύρο και το αντίθετο, ανάλογα με την περίσταση. Κάτι που σημαίνει και μεγάλο απόθεμα πολιτικού θράσους, όχι καλώς εννοούμενου βέβαια. Την προηγούμενη εβδομάδα σε δηλώσεις του, υποστήριξε πως η κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά είναι οι πρώτοι που δεν «μάσησαν» σε απειλές των FIFA-UEFA και δεν έκαναν πίσω για την ημερομηνία των εκλογών στην ΕΠΟ!
Δεν διαφεύγει προφανώς στον Αυγενάκη, αλλά θέλει να το ξεχνάει πως στον περίπου 1,5 χρόνο που έμεινε στη θέση του υφυπουργού Αθλητισμού ο Σταύρος Κοντονής, έγιναν τομές που έβαλαν τέλος στο καθεστώς απόλυτης διαφθοράς γύρω από την ΕΠΟ, το οποίο επικρατούσε για τουλάχιστον 20 χρόνια.
Μάλιστα οι τομές αυτές δεν ήταν προς την κατεύθυνση του να πάρεις το μέρος της μιας από τις αντιμαχόμενες πλευρές σε βάρος της άλλης. Ο Κοντονής πέρασε, για παράδειγμα, παρά τις αρχικές απειλές των FIFA-UEFA, τους τακτικούς δικαστές. Κάτι που σήμαινε πως ακόμη και μετά τις εκλογές του 2017 στην ΕΠΟ, η παράταξη που θα τις κέρδιζε, δεν θα μπορούσε να επιχειρήσει να χειραγωγήσει τα πειθαρχικά όργανα του ποδοσφαίρου, με τον τρόπο που γινόταν μέχρι να επιβληθούν οι τακτικοί δικαστές.
Επίσης, οι ενέργειες του Κοντονή είχαν αποτέλεσμα να τεθούν προ των ευθυνών τους FIFA-UEFA και στο τέλος, όχι να παραδοθεί η ομοσπονδία στους αντιπάλους της προηγούμενης κατάστασης, αλλά να οριστεί Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή, υπό τον άμεσο έλεγχο των διεθνών συνομοσπονδιών.
Ο Αυγενάκης, που φυσικά ήξερε πως για μια μεταφορά των εκλογών έναν μήνα πίσω δεν θα έφταναν στα άκρα FIFA-UEFA, με ποιο ακριβώς θέμα-τομή ασχολείται; Με την ημερομηνία των εκλογών; Και γιατί ασχολείται με αυτό; Ποιος ζητούσε επίμονα να μη γίνουν φέτος εκλογές στην ΕΠΟ; Ή είναι «τομή» η διεύρυνση του εκλογικού σώματος με στόχο μοντέλο που δεν υπάρχει σε καμιά ομοσπονδία-μέλος της FIFA; Κι όταν έχουμε φροντίσει παράλληλα να δημιουργήσουμε έναν μηχανισμό με τον οποίο εμείς ως κυβέρνηση αποφασίζουμε αποκλειστικά πώς θα κατανεμηθούν επιχορηγήσεις σε σωματεία, στα οποία θέλουμε να δώσουμε και δικαίωμα ψήφου. Κι όμως για όλα αυτά, ντροπή καμία…
