Από φίλο συνταξιούχο δημοσιογράφο λάβαμε την ακόλουθη επιστολή-καταγγελία:
Πριν από έναν χρόνο ο γαμπρός μου, σύζυγος της κόρης μου και πατέρας της τετράχρονης εγγονής μου, γιατρός στο επάγγελμα και για κάποιο διάστημα ελεύθερος συνεργάτης της «Εφημερίδας των Συντακτών», έκανε εγχείρηση καρκίνου στον εγκέφαλο. Και ενώ όλα πήγαιναν καλά και είχε επανέλθει στο επάγγελμα, την περίοδο του φετινού Πάσχα, εμφάνισε δεύτερο όγκο στο κεφάλι, μη χειρουργήσιμο. Επειτα από πολλές προσπάθειες και ταλαιπωρίες υπέβαλε τελικά την αίτηση για σύνταξη μέσα στον Μάιο.
Πρόκειται για έναν γιατρό ο οποίος υπηρέτησε με ακεραιότητα, επιστημονική επάρκεια και εντιμότητα τη δημόσια υγεία, χωρίς ποτέ να δεχτεί «φακελάκι» ούτε από πολίτη ούτε από φαρμακευτική εταιρεία. Με το ξέσπασμα της κρίσης και τις βάναυσες περικοπές των μισθών, προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του και να συνεχίσει να ενισχύει την υπέργηρη μητέρα του με την ισχνή σύνταξη, εγκατέλειψε τη θέση του διευθυντή στο Κέντρο Υγείας του Βύρωνα και πέρασε στο ελεύθερο επάγγελμα. Τώρα χωρίς επάγγελμα και χωρίς σύνταξη στηρίζεται από συγγενείς και ευτυχώς από πολλούς φίλους.
Μα τόσο ανάλγητοι είναι οι δημόσιοι «λειτουργοί» του ασφαλιστικού του φορέα και ο επιβλέπων υπουργός; Τόσο ανύπαρκτος ο συνάδελφός του γιατρός και νυν υπουργός κ. Κικίλιας; Τόσο αναίσχυντη η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Ούτε την προσωρινή σύνταξη; Δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουμε εκ των ενόντων. Είναι κυρίως το ψυχολογικό βάρος που επιπλέον υφίσταται σ’ αυτή την κατάσταση.
