Χωρίς φρένο, χωρίς σχέδιο

Σε διαρκή κι απότομο κατήφορο φαίνεται να βρίσκονται οι εργασιακές σχέσεις στη χώρα μας με την κυβέρνηση να επιδεικνύει αδυναμία να βάλει φρένο στην κατρακύλα. Χωρίς ένα ξεκάθαρο σχέδιο προοπτικής και με οδηγό το «βλέποντας και κάνοντας» ανάλογα με την έξαρση των κρουσμάτων, το υπουργείο Εργασίας, παρά την ποσότητα της νομοθετικής δουλειάς που έχει κάνει, αδυνατεί να αποσυνδεθεί από ιδεολογικές εμμονές και έλλειψη οράματος. Το τοπίο δεν είναι απλά ομιχλώδες, αλλά εντελώς χαοτικό με τις προοπτικές να είναι δυσοίωνες. Και δυστυχώς για την αγορά εργασίας δεν υπάρχει αλλά και δεν αρκεί απλώς ένα… εμβόλιο.

Η «ακτινογραφία» που επιχειρούμε σήμερα με το «Θέμα της Εφ.Συν.» αποδεικνύει ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται πλήρως εκτός ελέγχου. O ένας στους δύο τυχερούς που προσλαμβάνονται υπογράφει ατομικές συμβάσεις με ελαστική εργασία. Με ωρομίσθιο στα 3 ευρώ καθαρά, με την εκ περιτροπής εργασία να γίνεται κανόνας, με τη μερική απασχόληση να κερδίζει έδαφος σε όλο το φάσμα των υπηρεσιών και το επίδομα ανεργίας να υποκαθιστά τον μισθό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 40% των μισθωτών πλήρους απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα έχει υποστεί μισθολογική μείωση λόγω αναστολής σύμβασης, είτε έχει αναγκαστεί να μοιραστεί το κόστος της κρίσης με τον εργοδότη του αποδεχόμενο τη μετατροπή της απόλυσης σε… οικειοθελή αποχώρηση.

Από την άλλη πλευρά, οι συνεχείς εργασιακές νομοθετικές ρυθμίσεις -120 το σύνολο- και οι διορθωτικές αλλαγές δείχνουν ξεκάθαρα την… αδυναμία (;) της κυβέρνησης να νομοθετήσει ένα σχέδιο με γενναία και πειστική στήριξη επιχειρήσεων και εργαζομένων. Και τελικά όλο αυτό το σκηνικό και κοστίζει πολύ περισσότερο αλλά και αποδιαρθρώνει πλήρως το ήδη προβληματικό εργασιακό τοπίο.

Ηδη ο χρόνος που έχει χαθεί είναι πολύτιμος. Το αποδεικνύουν τα λάθη στον σχεδιασμό των προγραμμάτων στήριξης, όπως συμβαίνει με τη «Συν-Εργασία», την οποία δεν επιλέγουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν και την καρδιά της αγοράς. Και τελικώς οι αλλεπάλληλες διορθωτικές ρυθμίσεις που η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κάνει, συχνά με μεγάλη καθυστέρηση, καταλήγουν να ακυρώνουν τη δυναμική των όποιων μέτρων έχει επιλέξει αλλά και των όποιων καλών προθέσεων…