Μια ζωή ο κακός μας ο καιρός

Και τι να πεις αλήθεια, τι να σχολιάσεις; Τ’ είχες Γιάννη; Τ’ είχα πάντα. Τα πριν και οι προετοιμασίες, οι προειδοποιήσεις και οι συναγερμοί, γίνονται μετά και στο μετά είναι το απρόβλεπτο, το ανυπολόγιστο, είναι η καταστροφή και ο απολογισμός, θλιβερός, σε ανθρώπινες ζωές πρώτα πρώτα και σε υλικές ζημιές κατόπιν. Αλήθεια, τι να πεις; Σε ποιον, σε ποιους να χρεώσεις το μέρος ή το όλον του δράματος, της τραγωδίας;

Αφού έρχονται οι μεν, ας πούμε οι «καθ’ ύλην υπεύθυνοι», η κεντρική διοίκηση και η τοπική αυτοδιοίκηση, και λένε πως ήταν πανέτοιμοι, είχαν και εγκαίρως ενημερώσει τους πολίτες στις απειλούμενες περιοχές, αλλά, να πάρ’ η ευχή, έσκασε το… αναπάντεχο! Η Θεσσαλία του κάμπου ήταν στους μετεωρολογικούς χάρτες… εκτός… νυμφώνος του κυκλώνος! Κι εκεί μας πήρε και μας τίναξε.

Αυτό το… απρόβλεπτο, η… λεπτομέρεια μιας θερμοκρασιακής αναστροφής (απ’ ό,τι μπόρεσα να καταλάβω…) σε κείνην ειδικά την περιοχή. Που έπνιξε την Καρδίτσα στη λάσπη και τους ανθρώπους στη συμφορά· μην τους πνίξει και στα χρέη, να λέμε, με τόσο… αξιόπιστο Δημόσιο, ανεξαρτήτως πολιτικής χροιάς και εμφανίσεως. Ενα είναι το Δημόσιο. Φοβάμαι πως είναι ακριβώς αυτό που μας αξίζει: φτηνό στ’ αλεύρι κι ακριβό στα πίτουρα.

Ερχονται και οι δε και καταγγέλλουν: ελλείψεις και παραλείψεις, ευθύνες και ολιγωρίες. Που, όταν ήταν κι αυτοί «στα πράγματα», δούλευαν όλα ρολόι… Δεν είχαμε ούτε Μάνδρες ούτε Μάτια. Που τους κατηγορούσαν οι μεν, που είχαν και αυτοί παλιότερα τις Ολυμπίες τους… και τράβα κορδόνι. Και τι να πεις για ρέματα και γεφύρια, πώς μπαζώνονται και πώς χτίζονται… Πώς χτίστηκε η Ελλάδα… Τα ίδια και τα ίδια. Η μονοτονία της επανάληψης μετά από κάθε καταστροφή. Ποιες ευθύνες; Σε ποιους; Κοάσματα βατράχων στον βάλτο…