Covid 19: To Λάθος

Σε περιπτώσεις μεγάλων κρίσεων και ιδιαίτερα εθνικών ή υγειονομικών, η κριτική σε πρώτο χρόνο δεν θεωρείται θεμιτή και κάθε δημοκρατική κοινωνία στοιχίζεται πίσω από τον στόχο επίσπευσης του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος για την πατρίδα και την κοινωνία.

Έτσι έγινε και με την έναρξη της πανδημίας του νέου κορονοϊού. 

Πως όμως από την βραχυπρόθεσμα επιτυχή υγειονομικά διαχείριση περάσαμε στην απώλεια του ελέγχου και στην επίσπευση του δεύτερου κύματος κατά δύο μήνες με ορατό το ενδεχόμενο ενός νέου, μεγαλύτερου σε χρόνο γενικευμένου lock- down;

Η Κυβέρνηση, στην πρώτη φάση Μαρτίου- Απριλίου αντί να δημιουργήσει μία σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία για την επίτευξη του στόχου περιορισμού του ιού, επένδυσε στην πιεστική επικοινωνία και στην πολιτική τήρησης αυστηρών μέτρων.

Η ένταση της επικοινωνίας τρομοκράτησε τους πολίτες. Η πολυεπίπεδη εργαλειοποίηση της κατάστασης δημιούργησε αμφιβολίες και αμφισβητήσεις. Η αχρείαστη υποχρέωση γραπτής βεβαίωσης ή μηνύματος για οποιαδήποτε μετακίνηση (κατά)πίεσε  το κοινωνικό ελατήριο. Το οποίο με την λήξη των μέτρων στα τέλη Απριλίου εκτοξεύτηκε ανεξέλεγκτα.

Θυμίζω ότι η κίνηση στην παραλία της Θεσσαλονίκης ήταν ελάχιστη όταν μεταδίδονταν κλίμα συνωστισμού. 

Και ότι η εικόνα της αυξημένης κυκλοφορίας σε διόδια και λιμάνια εκείνο το Σαββατοκύριακο που μας οδήγησε μέσα σε ηλεκτρονικό κοινωνικό αυτοματισμό,  στα μέτρα της επόμενης Δευτέρας με τις βεβαιώσεις και τα μηνύματα, μπορούσε εύκολα να αποφευχθεί με τους έγκαιρους, απαραίτητους περιορισμούς.

Οι πολίτες ήταν απόλυτα συμμορφωμένοι με τα μέτρα και πριν την υποχρέωση αποστολής sms. 

Όμως η Κυβέρνηση επέλεξε να επενδύσει βραχυπρόθεσμα στον κοινωνικό αυτοματισμό, την επικοινωνία έντασης και φόβου και στην πολιτική ΄Νόμος και Τάξη΄. Σε καθολικό lock- down με συμβολικό και ουσιαστικό πλήρη περιορισμό στην πολιτική, την κοινωνική και την οικονομική δραστηριότητα του τόπου. 

Το οικονομικό κόστος έχει μετρηθεί και είναι βαρύτατο.

Το υγειονομικό είναι επίσης υψηλότατο και θα μετρηθεί μεσο- μακροπρόθεμα. Σε αύξηση της παχυσαρκίας, σε εκτόξευση των ψυχολογικών προβλημάτων, των αυτοάνοσων και καρδιολογικών νοσημάτων, σε προβλήματα ανάπτυξης των παιδιών μας, αλλά και σε πολλά άλλα ζητήματα για τα οποία με απορία παρακολουθώ να μην γίνονται δημόσιες αναφορές.

Κοινωνικά, ο κορονοϊός επέφερε μεγαλύτερα πλήγματα από τα μνημόνια, με τις εργασιακές σχέσεις να αποδομούνται εις βάρος του εργαζόμενου και την απασχόληση να βυθίζεται σε νέα χαμηλά. 

Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί, το γεγονός ότι σε εκείνο το πρώτο διάστημα, κανείς δεν υπολόγιζε τις επιπτώσεις για τα παιδιά μας. Η κεντρική ιδέα ήταν ότι τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από τον κορονοϊό. Πόσο όμως να αντέξει ένα παιδί δύο μήνες μέσα σε ένα σπίτι; Και τι ψυχοσωματικές επιπτώσεις θα έχει αυτό στην υγεία και την ανάπτυξή του;

Τους μήνες Μάιο και Ιούνιο ο ιός δεν υπήρχε στην χώρα. 

Οδηγηθήκαμε σε μη ελεγχόμενο άνοιγμα των συνόρων και των δραστηριοτήτων. Το ελατήριο είχε ήδη εκτοξευχθεί.

Η κυβερνητική απόφαση για το άνοιγμα των συνόρων στην Σερβία, άλλαξε εντός μίας ημέρας. Φτάσαμε στο απίστευτο γεγονός, τις ημέρες που το Βελιγράδι ήταν σε lock- down, η είσοδος των πολιτών της φίλης χώρας να επιτρέπεται στα βόρεια σύνορά μας. 

Έτσι η Θεσσαλονίκη κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας του  κορονοϊού τον Ιούλιο.

Από το τέλος Απριλίου μεσολάβησαν πέντε ολόκληροι μήνες. Η προετοιμασία για την αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος είναι πραγματικά θλιβερή. Στα νοσοκομεία, ανακαλύπτουμε ότι πολύ λίγα κενά καλύφθηκαν, τόσο σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό όσο και και σε εξοπλισμό ΜΕΘ παρά τον αρχικό ειδησεογραφικό ενθουσιασμό.

Στην εκπαίδευση η κατάσταση είναι ακόμα πιο θλιβερή. Τα παιδιά που δεν μπορούν να πάνε σχολείο επειδή ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, στο τέλος της δεύτερης εκπαιδευτικής εβδομάδας, περιμένουν ακόμα ως πολίτες γ΄ κατηγορίας την πολιτεία να εφαρμόσει την εξαγγελία για τηλε- εκπαίδευση. Ποιος θα αναπληρώσει τις χαμένες αυτές ώρες εκπαίδευσης;

Ποιος θα ζητήσει συγνώμη από αυτά τα παιδιά;

Σήμερα έχουμε περισσότερο ιϊκό φορτίο, περισσότερα κρούσματα, περισσότερους νεκρούς και περισσότερους διασωληνωμένους συμπολίτες μας από την πρώτη περίοδο.

Και με μία βέβαια προοπτική επιδείνωσης της κατάστασης λόγω εποχικών συνθηκών.

Και δυστυχώς, η Κυβέρνηση μετεωρίζεται μεταξύ τακτικών κινήσεων, έχοντας κάψει όλο το πολιτικό χαρτί της διαχείρισης, με την κοινωνία αφενός να αντιλαμβάνεται τις νέες ανάγκες, αφετέρου εξαντλημένη και πιεσμένη να μην αντέχει νέους κοινωνικούς και οικονομικούς περιορισμούς. 

Η αναγνώριση και εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού και της οικονομίας θέλει την κοινωνία σύμμαχο. Και χρειάζεται πολιτική ανοιχτών χρονικών οριζόντων. 

Πέραν όμως, όλων αυτών απαιτούνται από όλους μας αποθέματα ψυχραιμίας και υπευθυνότητας. Να φιλτράρουμε ότι μας προσφέρεται ως είδηση, να στηρίζουμε τους πολλούς συνανθρώπους μας που χρειάζονται βοήθεια στον περίγυρό μας και να λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον περιορισμό της διασποράς του ιού.

*Εθνικός Αντιπρόσωπος ΓΣΕΕ στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία