Ακούει κανείς;

Οταν έναν χρόνο τώρα, σε συνθήκες συνοδευόμενης υγειονομικής πανδημίας, νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής λαίλαπας στην οικονομία, νεοφασιστικών αυταρχικών επιθέσεων στις αστικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα και ξενόδουλης εξωτερικής πολιτικής που σε εισάγει σε εθνικές περιπέτειες, ψάχνεις να βρεις τα βήματά σου στο πολιτικό σκηνικό που ορίζουν οι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί και η κυβερνητική ήττα σου, μπορεί και στη συνείδηση του λαού να έχεις για σχετικά μακρύ διάστημα τη μερική ανοχή του:

● Οτι είσαι ακόμα «ζαλισμένος» από το σοκ, εκεί που νόμιζες ότι «τα ‘χεις όλα καλά καμωμένα» ο λαός να σε αποδοκιμάζει,

● Οτι λογικό είναι, θέλεις την «προσαρμογή» σου, απομακρυσμένος πια από την πεντάχρονη παραμονή σου «στα κυβερνητικά έδρανα»,

● Οτι πρώτη φορά σού συμβαίνει, «διάλειμμα κυβερνησιμότητας» (;), σε μαθημένη αντιπολίτευση,

● Οτι θέλει χρόνο η επεξεργασία και η εφαρμογή νέας γραμμής.

Ιδίως αν έχεις ως επικεφαλής έναν αποδεκτό λαοπρόβλητο νέο και έξω από «τζάκια» ηγέτη.

Οταν όμως εσύ:

■ εμφανίζεσαι απλά και εμμονικά υπερασπιζόμενος μόνο την «αμφισβητούμενη» υστεροφημία των πεπραγμένων σου,

■ παρουσιάζεσαι ως «ανεπίδεκτος μαθήσεως» επί των συμπερασμάτων της διακυβέρνησής σου και προβάλλεις «το αλάθητο του Πάπα»,

■ αρκείσαι σε επικοινωνιακές παρεμβάσεις «πορισμάτων από ασκήσεις επί χάρτου», μακριά από τα επίδικα, τις αγωνίες, τις ανάγκες, πολύ περισσότερο δεν συγχρωτίζεσαι καν με τα σκιρτήματα αντίστασης της κοινωνίας, ούτε της δείχνεις δρόμους «να σηκωθεί»,

■ ομφαλοσκοπείς, δημιουργώντας εσωτερικά χαρακώματα, αν πρώτα πρέπει να φτιάξεις–διορθώσεις το «κόμμα» και μετά να πας στην κοινωνία ή μαζί με την κοινωνία φτιάχνεις «νέο κόμμα»,

■ «ονειροπολείς» τη δόξα του «ριζοσπαστικού σου παρελθόντος», ή για τις «δάφνες μιας μελλούμενης κυβερνησιμότητάς σου» που τώρα δήθεν ξέρεις πώς να τη διαχειριστείς, ήδη έχεις εμφανίσει την αδυναμία σου, ήδη έχεις αποδεχτεί την ήττα σου, ήδη κρίθηκες κοινωνικο-πολιτικά απορριπτόμενος…

Τότε βέβαια θεωρείται φυσικό: Να σε ενδιαφέρει η μάχη των «εσωτερικών συσχετισμών», η κατασκευή «αυλής», η δημιουργία «μισθοφορικών στρατών», «βαρόνων» και «κομματικών κομιτάτων», τα «συντροφικά μαχαιρώματα»…

Τότε δεν μένει παρά να αποδεχτείς ότι… τόσα έκανες… γιατί τόσος ήσουνα.

Τότε και συ, αργά ή γρήγορα, θα καταλάβεις ότι χάθηκε η «αριστερή ψυχή σου» -ανεξαρτήτως των όποιων επαγγελιών σου σε αριστερές θέσεις, αξίες, οράματα- και το μόνο που θα φαίνεται είναι ότι κυνηγάς, το περισσότερο, «περασμένα μεγαλεία, που διηγώντας τα να κλαις» και, το λιγότερο, την ατομική σου βόλεψη ως πολιτικός παράγοντας, που φοβάται την αποστρατεία του…

Τότε βέβαια είναι που θα αντιληφθείς και την απόλυτη πολιτική σου μοναξιά. Μόνο που θα είναι αργά…

Ελεος σ/φοι…

Πολλοί από μας νιώσαμε αρκετές φορές στην υπόθεση της Αριστεράς, που άδολα υπηρετήσαμε και υπηρετούμε, άστεγοι, μετέωροι, ανένταχτοι…

Στο τέλος της δεκαετίας του ‘80, σε πολλούς από μας, στο κρίσιμο ερώτημα «με ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε», που θέλαμε ένα ενιαίο ΚΚΕ, σε έναν ενιαίο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, μας είπαν πως αυτό δεν υπήρχε και μας διέγραψαν. Επιλέξαμε.

Βαρεθήκαμε όμως τα «όμορφα τα λόγια, τα μεγάλα»… Και στους ουράνιους παράδεισους ποτέ δεν πιστέψαμε.

Μη μας επιφυλάσσετε όμως για μία ακόμη φορά τη «μοίρα των ηττημένων».

Οχι ότι κουραστήκαμε. Θα το ξανακάνουμε. Για τις ίδιες αξίες -του δίκιου, των πολλών και της λευτεριάς- ξέρουμε ότι αξίζει να ξεκινήσουμε ξανά, έστω και από το μηδέν, για να κερδίσουμε την κοινωνία, αν χρειαστεί. Αρκεί όμως να υπάρχει λόγος και αιτία… Δεν θα αποδεχτούμε ξανά πια να γίνουμε τα πιόνια μιας παρτίδας σκακιού…

Η ελπίδα είναι σαν το μοσχομυριστό λουλούδι.

Οταν διαρκώς το κακομεταχειρίζεσαι… σαπίζει!