Ο λιγνίτης και το τίμημα του υπερβάλλοντος ζήλου

Την πρόσβαση των ανταγωνιστών της ΔΕΗ σε μερίδιο της λιγνιτικής παραγωγής της, η οποία βρίσκεται στην αποδρομή της βάσει του κυβερνητικού σχεδίου βίαιης απολιγνιτοποίησης, απαιτεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην 7η έκθεση ενισχυμένης εποπτείας που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα. Τι λέει η έκθεση;

Οτι για να κλείσει η υπόθεση ελέγχου της ΔΕΗ για το λιγινιτικό μονοπώλιο, θα πρέπει να δώσει πρόσβαση στους μικρότερους παίκτες στην παραγωγή της καθώς και να υπάρξει ένας μηχανισμός ελέγχου τήρησής της. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι το μερίδιο της ΔΕΗ έχει πέσει στο 67,7% -«αν και είναι μακριά από το επιθυμητό 50%», λέει η έκθεση- και έχει κουρευτεί δραστικά το ευρωπαϊκό κονδύλι «δίκαιης μετάβασης», που υποτίθεται ότι θα επουλώνει τις πληγές της απολιγνιτοποίησης.

Η κυβέρνηση -όπως και η ηγεσία της ΔΕΗ εδώ και πολλούς μήνες- τήρησε σιγήν ιχθύος για το κούρεμα των πόρων της «δίκαιης μετάβασης» και τώρα εμφανίζεται να διεκδικεί αγωνιωδώς την αποζημίωση 600 εκατ. που αντιστοιχεί στην τριετία της απολιγνιτοποίησης 2021-2023, ανάλογη με αυτές που αναγνωρίστηκαν σε άλλες «λιγνιτικές» χώρες, με τελευταία την Πολωνία η οποία ανακοίνωσε το δικό της σχέδιο απολιγνιτοποίησης μέχρι… το 2048!

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα σημειώνει η έκθεση, είναι προφανές ότι η Κομισιόν γράφει στα παλιά της τα παπούτσια το εύλογο ελληνικό αίτημα. Και η κυβέρνηση ίσως ανακαλύψει πόσο μπορεί να κοστίσει στη ΔΕΗ ο υπερβάλλων ζήλος να κλείσουν μια ώρα αρχύτερα και με βαρύτατο κοινωνικό και οικονομικό κόστος τις λιγνιτικές μονάδες.