Η Μάρω Δούκα, γεννημένη στα Χανιά, με αναρτήσεις της στα social media αντέδρασε στα όσα εξελίσσονται από το βράδυ της Παρασκευής, τονίζοντας για μία ακόμη φορά ότι «το ιστορικό κτίσμα της 5ης Μεραρχίας είχε παραχωρηθεί στο Πολυτεχνείο Κρήτης προκειμένου χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες του Ιδρύματος και όχι για ξενοδοχειακές επιχειρήσεις».
«Και όλοι εσείς οι Χανιώτες που χαίρεστε, πώς φαντάζεστε το “Μπαλκόνι των Χανιών”; Πάρκινγκ μήπως ή πισίνα ή ρομαντική καφετέρια;», θυμίζοντας ότι πριν τρία χρόνια είχε πρωτοστατήσει σε συλλογή υπογραφών κατά της ξενοδοχοποίησης του κτιρίου, ωστόσο όπως λέει η ίδια, είχε χλευαστεί.
Είναι εμφανή στη φωτογραφία τα δυο κτίρια που θα διαμορφωθούν σε πολυτελές ξενοδοχείο. Και όλοι εσείς οι Χανιώτες που…
Δημοσιεύτηκε από Μάρω Δούκα στις Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2020
«Πριν από τρία χρόνια, όταν καλούσαμε τους Χανιώτες ενάντια στη μετατροπή της 5ης Μεραρχίας σε πεντάστερο. Θυμάμαι πόσο μας χλεύασαν τότε, κι εμένα ονομαστικά, που δεν ζω, λέει, στην πόλη και πώς τολμώ να έχω άποψη “εκ του μακρόθεν” για ένα θέμα που αφορά μόνο τους επιστήμονες ειδικούς για το καλό του τόπου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, σε άλλη της ανάρτηση, η κα. Δούκα εξυμνεί τους νέους και τις νέες που αντέδρασαν στην εκκένωση του κτιρίου και συμμετείχαν μαζικά στις κινητοποιήσεις, δείχνοντας, όπως σημείωσε, «την αλληλεγγύη τους και τις αξίες τους».
Να πω ότι χαίρομαι; Θα πω μόνο ότι αξίζει να είσαι νέος και να νοιάζεσαι πιο πολύ απ’ την καλοπέρασή σου για το κοινό…
Δημοσιεύτηκε από Μάρω Δούκα στις Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2020
Σημειώνεται ότι η Μάρω Δούκα πριν από τρία περίπου χρόνια, συμμετείχε σε καμπάνια για τη συλλογή υπογραφών ενάντια στην πρόθεση του Πολυτεχνείου Κρήτης να μετατρέψει σε ξενοδοχεία δύο ιστορικά κτίρια στον Λόφο Καστέλι, στο κέντρο της πόλης, μεταξύ αυτών και το πρώην κτίριο της 5ης Μεραρχίας, που στέγαζε την κατάληψη Rosa Nera.
Το αρχικό κείμενο κατά της συγκεκριμένης απόφασης είχαν συνυπογράψει 50 προσωπικότητες των Χανίων, μεταξύ άλλων και οι Χανιώτισσες συγγραφείς Μάρω Δούκα και Ιωάννα Καρυστιάνη χαρακτηρίζοντας «μέγιστο ατόπημα την πρόθεση ενός δημόσιου πνευματικού Ιδρύματος να διαχειρίζεται την ιδιοκτησία του, που είναι δημόσιος χώρος, όχι ως αγαθό αλλά ως… προϊόν».
