ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εκ πρώτης όψεως η εξομάλυνση των σχέσεων των Εμιράτων και του Μπαχρέιν με το Ισραήλ είναι μια κίνηση που υπαγορεύθηκε από την απειλή της προβολής ισχύος του Ιράν στα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου.

Μια πιο προσεκτική ματιά στις εξελίξεις και ανακατατάξεις αναδεικνύει την απειλή της περιφερειακής υπερδραστηριοποίησης της Τουρκίας του Ερντογάν ως ισότιμο αν όχι πιο βαρύνοντα λόγο της Ρεαλπολιτίκ των συντηρητικών σουνιτικών αραβικών κρατών απέναντι στο Ισραήλ.

Το Ιράν είναι καταγεγραμμένο ως απειλή από την ανακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας στις αρχές του 1979.

Μια απειλή όμως προσδιορισμένη γεωγραφικά και πληθυσμιακά στις χώρες και τις περιοχές όπου υπάρχει βαρύνουσας επιρροής σιιτική παρουσία: Ιράκ, Συρία, Υεμένη, Νότιος Λίβανος.

Στόχος της Τεχεράνης ήταν και παραμένει η διασφάλιση της συμμετοχής της σε κάθε φόρμουλα συνολικής περιφερειακής σταθεροποίησης.

Σε απόλυτη αντίστιξη με το Ιράν βρίσκονται οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας του Ερντογάν που διεκδικεί τη γεωπολιτική και θρησκευτική πρωτοκαθεδρία στο σουνιτικό Ισλάμ.

Στο Ριάντ και στο Κάιρο η παρουσία της Τουρκίας στη Συρία και στη Λιβύη καταγράφεται ως διπλή απειλή:

● Είναι σαφής ανταγωνιστική παρουσία που απειλεί με βραχυκύκλωμα τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου.

● Είναι σοβαρή απειλή και βαριά υποθήκη για την εσωτερική καθεστωτική ασφάλεια και σταθερότητα καθώς ο Ερντογάν υποστηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και όλες τις σκληρότερες εκφάνσεις και παραλλαγές της, συμπεριλαμβανομένων και ανακυκλωμένων τζιχαντιστών του ISIS και της Αλ Κάιντα.

Οι χιλιάδες αντικαθεστωτικοί αντάρτες που εκπαιδεύει και εξοπλίζει η Αγκυρα στη Βορειοδυτική Συρία είναι εδώ και καιρό η δύναμη κρούσης της κυβέρνησης της Τρίπολης.

Πρόκειται για μια εκρηκτική ύλη καθώς στο στόχαστρο των αυριανών αυτών Ντεσπεράντος θα βρεθούν όλα τα συντηρητικά και αυταρχικά σουνιτικά καθεστώτα.

Τα παραπάνω για τα ορατό μέλλον θα οριοθετούν κάθε προσπάθεια συνολικής περιφερειακής σταθεροποίησης αλλά και δρομολόγησης της στρατηγικής ειδικής σχέσης μεταξύ της Ε.Ε. και της Τουρκίας, που προωθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος το Βερολίνο.