Τι λέτε, αν και βρισκόμενοι –και πάλι– σε μειονεκτική θέση απέναντί τους, να πούμε λίγες εξομολογητικές λέξεις για τη σχέση μας με τους Γερμανούς; Αν συμφωνείτε, ορκιστείτε πως θα πούμε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια χωρίς φόβο (σ.σ.: να η λέξη-κλειδί) και πάθος… Μας καλεί να το κάνουμε η στυγνή επικράτηση της Μπάγερν απέναντι στην Παρί, κοινώς «σε βρίσκω μια στιγμή ευάλωτο; Μου αρκεί».
«Επειδή είμαι καλά προετοιμασμένος υπολογιστής. Δηλαδή Γερμανός». Τους Γερμανούς λοιπόν, σε πείσμα της έμφυτης αποστροφής που νιώθουμε από τη νωπή ανάμνηση της κατοχικής παρουσίας τους (σ.σ.: οι γονείς και οι παππούδες μας δεν σταμάτησαν ποτέ να διηγούνται το πέρασμα απ’ τα Καλάβρυτα, απ’ την Κοκκινιά όπου καραδοκεί η υπόμνηση του Μπλόκου της και από άλλους μαρτυρικούς τόπους που συντηρούν την ίδια αίσθηση). Τη συντηρούν και την αναπλάθουν. Κι ενώ κατά βάθος ξέρουμε, από τις εμπειρίες θαυμαστής συγκρότησης της καθημερινής ζωής τους όταν πηγαίνεις στην πατρίδα τους, πως τους θαυμάζουμε, η καρδιά, πεισματικά, αντιδρά! Τους ονομάζει «ψυχρούς», «ανέραστους Γερμαναράδες» και όχι μόνο.
Και το ξέρεις μέσα σου πως αυτά τα λες επειδή τους ζηλεύεις, είναι αυτό που δεν μπορείς επειδή δεν θέλεις ο ίδιος να είσαι στην καθημερινότητά σου. Ας το παραδεχτούμε. Κι όταν, μεταξύ άλλων, ακούς, ιδιαίτερα, το τελευταίο μέρος της Ενάτης Συμφωνίας του Μπετόβεν, ένα από τα Βρανδεμβούργια κονσέρτα του Μπαχ ή τα «Κατά Ιωάννη Πάθη» του μεγάλου κάντορα, προσποιείσαι πως αναρωτιέσαι για την προέλευση παρόμοιου λυρισμού. Με δυο λέξεις: Τους μισούμε επειδή ξέρουμε πως, συχνά παρά τη θέληση μας, τους θαυμάζουμε!
Οι προηγούμενες λέξεις γράφτηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα, αστραπιαία. Μόλις ο υπογράφων ολοκλήρωσα τη διήμερη συνομιλία με το Μόναχο και όχι μόνο για την άνοδο της Μπάγερν στον ευρωπαϊκό θρόνο, ένιωσα, λοιπόν, την ανάγκη να εκφράσω, να μοιραστώ μαζί σας την αλήθεια της σχέσης μαζί τους, σε πείσμα του θυμικού. Συζητούσαμε μαζί τους και οι εκπρόσωποι επικοινωνίας της Μπάγερν μάς ευχαριστούσαν που «θελήσατε να μοιραστείτε μαζί μας την περηφάνια μας». Λέξεις άηχες, θαρρείς, απ’ το στόμα τους που σου μοιάζουν ειρωνικές αλλά δεν είναι. Πρόκειται απλά για την έμφυτη αίσθηση ανωτερότητας που συντηρούν και σε καλεί, όσο κι αν σε κάνει λοιπόν να νιώθεις μειονεκτικά, να την παραδεχθείς. Να το πούμε απλά; Λίγα τα λόγια τους, πολλά και σημαντικά τα έργα τους.
Την επομένη της επιτυχίας είχαμε μιλήσει με τον Ντέιβιντ Αλαμπα, παίκτη-εργαλείο (έναν από…) του Φλικ, ικανό να εμποδίσει τον αντίπαλο στην άμυνα και εν ριπή οφθαλμού όπως και πάλι είδαμε από, τον γεννημένο στη Νιγηρία, Αυστριακό πολίτη πλέον, να δημιουργήσει ίσως και προϋποθέσεις για γκολ στην επίθεση. Δύο μέρες μετά πρόσθεσε, στο ίδιο πνεύμα, καίριες λέξεις για την επιτυχία των Βαυαρών:
«Ο,τι ξέρουμε πως κάνουμε καλά στο γήπεδο το αναπτύσσουμε και ό,τι πρέπει να βελτιώσουμε, συμφωνούμε όλοι γι’ αυτό στα αποδυτήρια και βγαίνουμε στην προπόνηση, άρα και στο παιχνίδι, να το βελτιώσουμε. Αναπόφευκτα λοιπόν, ίσως γίνει και το μειονέκτημα προτέρημα! Αν όχι; Η βελτίωσή του σε σημαντικό βαθμό μειώνει τις συνέπειες. Και κάτι άλλο. Γιορτάσαμε και συνεχίζουμε τη μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα όμως οι διοικητικοί υπεύθυνοι και το προπονητικό επιτελείο, παράλληλα, προσέξτε τη λέξη που μόλις είπα, παράλληλα λοιπόν με τη χαρά χαράζουν και το σχέδιο για την επόμενη μέρα. Ολοι τους λένε πως ο ανταγωνισμός στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο επιβάλλει τον ίδιο τρόπο σκέψης».
– Οι Γερμανοί βέβαια τον έχουν έμφυτο.
«Ακριβώς! Αλλιώς δεν θα ήταν Γερμανοί».
Στις 7 Ιουνίου, η «Εφ.Συν.» είχε φιλοξενήσει τη θεώρηση του μαθηματικού Χέλμουτ Ζαντς – διδαχή προς τους φοιτητές του στο Πειραματικό σχολείο της Νυρεμβέργης: «Αν δείτε τις σωματικές αναλογίες του Λεβαντόφσκι σε συνάρτηση με την αλτικότητα, την ταχύτητα, την αναλογία συμμετοχών και γκολ που πετυχαίνει, οφείλετε να κατανοήσετε πως ο Πολωνός είναι μαθηματικός στο γήπεδο. Δεν θα είστε γραφικοί αν τον πείτε «Κοπέρνικο» (!)», ήταν τα λόγια του. Ζητήσαμε το σχόλιό του μετά τον τελικό:
«Ολη η Μπάγερν είναι μαθηματική εξίσωση! Αν αναλύσεις τον χωροχρόνο του παιχνιδιού της το βλέπεις καθαρά…».
-320x213.png)
