Προκάλεσε μεγάλη έκπληξη η ανακοίνωση της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Πειραιά κατά του δημάρχου του Πόρου, Γιάννη Δημητριάδη. Ο καλώς εννοούμενος συνδικαλισμός επιβάλλει την υποστήριξη των εργαζομένων. Ομως σ’ αυτή την περίπτωση, η Ενωση δεν απαντά στις τεκμηριωμένες καταγγελίες του δημάρχου, αλλά αποδίδεται σε αόριστες επιθέσεις. Υποστηρίζει χωρίς το παραμικρό στοιχείο ότι οι καταγγελίες του προκαλούν «θυμηδία» και απαιτεί από αυτόν να ζητήσει συγγνώμη.
Ημουν στον Πόρο την κρίσιμη περίοδο, όπου και παραμένω. Μπορώ να πω ότι ο δήμος πήρε αναγκαία μέτρα από την αρχή της πανδημίας εντός των περιορισμένων αρμοδιοτήτων του. Πεζοδρόμησε τον κεντρικό παραλιακό δρόμο του νησιού για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, επέβαλε αποστάσεις ανάμεσα στα τραπέζια και άσκησε ελέγχους σφραγίζοντας δύο επιχειρήσεις.
Με την τοπική έξαρση, αποφάσισε και ανακοίνωσε την επιβολή μέτρων για αντιμετώπισή της. Μετά την ανακοίνωση των μέτρων του δήμου παρενέβη η κυβέρνηση επιβάλλοντας τοπικό lockdown. Από την άλλη πλευρά, όπως κατήγγειλε ο δήμαρχος, η Αστυνομία ακολούθησε στάση «μη παρέμβασης», έκανε λίγους ελέγχους και κατέγραψε ελάχιστες παραβάσεις.
Ομάδες όρθιων πελατών μαζεύονταν έξω από τα μπαρ, οι μάσκες ήταν σπάνιες στις βάρκες του Γαλατά, το περίφημο Corona πάρτι με δεκάδες συμμετέχοντες δεν ενοχλήθηκε από την αστυνομία. Ολα αυτά δεν αποτελούν λόγο «θυμηδίας» αλλά μεγάλης θλίψης για τα θύματα.
Ομως το πρόβλημα είναι γενικότερο. Η κυβερνητική παρέμβαση με τη μεγάλη δημοσιογραφική της κάλυψη παρουσίασε τον Πόρο σαν ένα νησί τεράστιου υγειονομικού κινδύνου, σχεδόν σαν μια νέα Σπιναλόγκα. Ο Πόρος έγινε πρώτο θέμα για να δείξει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης και προς παραδειγματισμό άλλων. Οι επισκέπτες έφυγαν μαζικά και η εύθραυστη οικονομία του νησιού θυσιάστηκε στις επικοινωνιακές ανάγκες.
Το αρχικό κρούσμα ήταν γνωστό εδώ και δέκα τουλάχιστον μέρες, αλλά η διαδικασία ιχνηλάτησης και εξέτασης πιθανών κρουσμάτων καθυστέρησε σημαντικά. Το περιστατικό του Πόρου δείχνει για μία ακόμη φορά την ύπαρξη μεγάλης κυβερνητικής ευθύνης που, όπως συνήθως, μεταφέρεται ως «ατομική» ευθύνη στους πολίτες. Αποτελεί ελάχιστη υποχρέωση της κυβέρνησης να δώσει έκτακτη οικονομική βοήθεια στις επιχειρήσεις του νησιού που υφίστανται τεράστια ζημιά στον επικοινωνιακό βωμό της εξουσίας.
*Πρώην βουλευτής Α’ Πειραιά και νήσων
