Οταν ξεκινάω να γράφω, κάθε φορά βάζω στόχο να μιλήσω για κάτι ευχάριστο. Για καινούργιες μουσικές και στέκια ή για την ελπίδα για το μέλλον. Ομως, κάθε φορά, στον δρόμο το χάνω.
Χθες, είχα μια λογομαχία με έναν φίλο. Περί ρομαντισμού και ρεαλισμού. Φόρεσα τη ρομαντική μου πλευρά, λοιπόν, και ξεκίνησα τις φιλοσοφίες: «Μόνο με τον ρομαντισμό μπορούμε να προχωρήσουμε», «Ρεαλισμός δεν υπάρχει», «Ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια, άρα όλοι είμαστε εν δυνάμει ρομαντικοί – ακόμα και όσοι δεν το παραδέχονται». Ακουγα τα επιχειρήματά μου και με θαύμαζα. Ακόμα κι εμένα θα μπορούσα να πείσω, αν βαθιά μέσα μου δεν είχα αντίθετη άποψη.
Οσο και να μιλάμε με θετικές λέξεις και όμορφες εικόνες, η αλήθεια πάντα βγαίνει στην επιφάνεια. Οσο και να προσπαθήσεις να ανακατέψεις το λάδι με το νερό, στο τέλος η κίτρινη κηλίδα θα επιπλεύσει.
Δεν είναι ότι έχουν ειπωθεί μόνο αλήθειες ή ότι έχουν ειπωθεί όλες οι αλήθειες. Οχι, δεν είναι αυτό που μας τρομάζει στον ρεαλισμό. Περισσότερο φοβόμαστε για το αντίθετο. Εχουμε μπει σε έναν φαύλο κύκλο υπερπληροφόρησης χωρίς πληροφορίες. Μόνο γνώμες που έχουν βαφτιστεί αλήθειες για να χωνεύονται καλύτερα.
Εχω πει κι εγώ κατά καιρούς τέτοιες ωραίες θεωρίες, αισιόδοξες και ρομαντικές. Οτι «όλη αυτή η κατάσταση θα φέρει στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό μας», ή ότι «όλα γίνονται για καλό» και θα μάθουμε να «ζούμε τη στιγμή» και άλλα τέτοια γενικόλογα.
Ομως, χθες που τα έλεγα στον φίλο μου, που είναι άνεργος πέντε μήνες, με δύο πτυχία και του λένε ότι γι’ αυτό φταίει εκείνος που δεν ξέρει να κάνει σωστή έρευνα στο Διαδίκτυο, συνειδητοποίησα πόσο εκτός τόπου και χρόνου ακουγόμουν. Μαζεύτηκα και συνέχισα το κρασί μου χωρίς πολλές κουβέντες επί του θέματος.
Αλλά από την ώρα που γύρισα, δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι. Εχουμε μπουχτίσει με τις θεωρίες της ατομικής ευθύνης και της ατομικής ευημερίας. Και ξεχάσαμε τις πράξεις. Δεν λέω, είναι σημαντικό να βρούμε τον εαυτό μας για να μπορέσουμε στη συνέχεια να εξελιχθούμε και εμείς και ο κόσμος μας αλλά έχουμε βυθιστεί τόσο στο «εγώ» που το «εμείς» έχει ξεχαστεί τελείως.
Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν θα ξαναϋποστηρίξω τίποτα, χωρίς να έχω μπει στη διαδικασία να δω και την οπτική του άλλου. Να μπω στη θέση του. Γιατί οι άνθρωποί μας -όλοι οι άνθρωποι- δεν χρειάζονται θεωρίες. Χόρτασαν από τέτοιες.
Θα είμαι εδώ. Φίλη για τους φίλους μου. Ανθρωπος για τους ανθρώπους. Με πράξεις και όχι με λόγια. Μπορεί να μην έχω τις λύσεις που θα θέλανε, ούτε πρωτότυπες ιδέες να τους δώσω. Αλλά θα αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια να συναισθανθώ την ανάγκη τους και να κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι εκεί με πράξεις: είτε αυτή η πράξη είναι ένα κομμάτι ψωμί, είτε απλά μια αγκαλιά. Ρεαλισμός ή ρομαντισμός; Ας το πούνε όπως θέλουν αυτοί με τις ταμπέλες. Το τι κάνεις μένει στο τέλος, όχι ο τίτλος που του έδωσες.
