Με αφορμή την παρουσίαση του τέταρτου μέρους του «1800» του Θανάση Καραμπάλιου, που δημοσιεύτηκε στην έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της «Εφ.Συν.» την περασμένη εβδομάδα, βρήκαν την ευκαιρία διάφοροι Ελληναράδες να επιτεθούν μέσω πληκτρολογίου στον Ελασσονίτη δημιουργό κατηγορώντας τον για «ανθελληνισμό», πρόθεση ισλαμοποίησης της Ελλάδας και άλλα τέτοια. Δεν είναι σπάνιες αυτές οι περιπτώσεις.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα ελληνικά κόμικς ασχολούνται με μικρά ή μεγάλα ζητήματα της ελληνικής Iστορίας με τρόπο που, κατά πώς φαίνεται, δεν συνάδει με τα ελληνορθόδοξα αφηγήματα του «ανάδελφου» έθνους μας και δεν προάγει την ελληνική «μυθολογία» των άφθαστων ηρωισμών, της απαράμιλλης ανδρείας, της προαιώνιας λεβεντιάς μας.

Πριν από χρόνια ο Soloup με το «Αϊβαλί» μίλησε για τα γεγονότα που οδήγησαν στη Mικρασιατική Kαταστροφή με μετριοπάθεια και λυρισμό, χωρίς οδυρμούς και εκδικητικότητα, με βάση τα γραπτά ανθρώπων και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Οι Τάσος Ζαφειριάδης και Πέτρος Χριστούλιας με το «Ψηφιδωτό» έδωσαν μια εικόνα του Βυζαντίου, που δεν συντίθεται μόνο από Αγια-Σοφιές και χαμένες πατρίδες, από περασμένα μεγαλεία και κακούς εισβολείς.

Οι Γιάννης Ράγκος και Παναγιώτης Πανταζής φιλοτέχνησαν μια προσαρμογή των «Μυστικών του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα χωρίς να υπερτονίσουν τους ηρωισμούς των ανδρών του Μακεδονικού Αγώνα, εστιάζοντας κυρίως στα σκαμμένα πρόσωπα των μαχητών και από τα δύο στρατόπεδα.

Στους «Ομηρους του Γκαίρλιτς» ο Θανάσης Πέτρου έδωσε μια τεκμηριωμένη και πλήρη περιγραφή του αγώνα για επιβίωση μιας ομάδας προδομένων και εγκαταλελειμμένων από την πολιτεία, Ελλήνων στρατιωτών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο «Αμανίτα Μουσκάρια» οι Παύλος Μεθενίτης και Θανάσης Πέτρου αποτύπωσαν ένα τραγικό περιστατικό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που ξεκλήρισε μια ολόκληρη ομάδα ανταρτών.

Στο «Ενα Γλυκό Ξημέρωμα», 14 δημιουργοί καταπιάστηκαν με την Αθήνα της Κατοχής, κάποιοι από αυτούς κάνοντας πρωταγωνιστές τους όχι μόνο τους ήρωες και τους αντιστασιακούς αλλά και τους προδότες, τους δωσίλογους, τους συνεργάτες των Γερμανών (που δυστυχώς δεν ήταν λίγοι).

Οταν η τέχνη επιχειρεί να προσεγγίσει την Ιστορία και να την ερμηνεύσει με τα δικά της εργαλεία, χωρίς κραυγές, απλουστεύσεις και βολικές συνταγές, την καθιστά πιο προσιτή και πιο κατανοητή. Σε πείσμα των φασιστών, των ακροδεξιών και των ρατσιστών που ετοιμάζονται να καταλάβουν την Πόλη με τα πληκτρολόγιά τους.