Ηλεκτρικό Kadett!

Ενα ηλεκτροκίνητο Opel με συγκεκριμένη αποστολή ήταν ο πρόγονος του Corsa-e, το Kadett Impuls I. Η γερμανική μάρκα δημιούργησε το πειραματικό όχημα πριν από 30 χρόνια ειδικά για οδήγηση στην πόλη. Η ιδέα ήταν να διερευνηθεί κατά πόσον ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο βασισμένο σε μοντέλο παραγωγής με τα τότε διαθέσιμα ηλεκτρικά εξαρτήματα θα μπορούσε να ενταχθεί στις αστικές συνθήκες κυκλοφορίας της εποχής. Με μία προϋπόθεση: οι χώροι επιβατών και αποσκευών αλλά και το ωφέλιμο φορτίο να παραμείνουν όσο το δυνατόν πλησιέστερα στα επίπεδα του μοντέλου παραγωγής.

Η Opel ανέπτυξε το Kadett Impuls I σε συνεργασία με την πάροχο ηλεκτρικής ενέργειας RWE και την κατασκευάστρια μπαταριών SAFT – με την οποία η εταιρεία συνεργάζεται στην προγραμματισμένη συμπαραγωγή κυψελών μπαταριών στο εργοστάσιο του Καϊζερσλάουτερν. Ενας ηλεκτροκινητήρας συνεχούς ρεύματος (DC) 100V κινούσε τους εμπρός τροχούς, με την ενέργεια μπαταριών νικελίου-καδμίου. Για βελτιστοποίηση της κατανομής βάρους, οι μπαταρίες ήταν τοποθετημένες στο διαμέρισμα του κινητήρα και κάτω από το καπό. Ζύγιζαν συνολικά 310 κιλά, περιείχαν ενέργεια 14.3kWh και ο όγκος τους έφτανε τα 170 λίτρα.

Η μέγιστη ισχύς των 16kW (22hp) επιλέχθηκε ειδικά για αστικές συνθήκες οδήγησης. Η επιτάχυνση 0 – 50 χλμ./ώρα ολοκληρωνόταν σε 10,0 δευτερόλεπτα. Η μέγιστη ταχύτητα του αυτοκινήτου βάρους 1.000 κιλών ήταν 100 χλμ./ώρα. Το σύστημα φρένων μερικώς ανακτούσε την κινητική ενέργεια που παραγόταν κατά την επιβράδυνση και την αποθήκευε ως ηλεκτρισμό στην μπαταρία.

Οι μπαταρίες απαιτούσαν επαναφόρτιση για περίπου πέντε ώρες μετά από οδήγηση 80 χλμ. Δεν υπήρχαν συμβιβασμοί στην άνεση. Το ωφέλιμο φορτίο ήταν 350 κιλά (490 στο Kadett παραγωγής) ενώ η χωρητικότητα του χώρου αποσκευών έφτανε τα 330 λίτρα (390 στο αυτοκίνητο παραγωγής).

Για την Opel, το Kadett Impuls I ήταν ακόμα μία συμβολή στις συζητήσεις εκείνης της εποχής για την κυκλοφοριακή πολιτική. Αλλα παραδείγματα που προηγήθηκαν ήταν το Kadett B Stir-Lec I και το Opel Elektro GT.

Δεκατέσσερις συσσωρευτές μολύβδου-οξέος τροφοδοτούσαν με ενέργεια το πρωτότυπο 1968 Stir-Lec. Ενας κινητήρας εσωτερικής καύσης Stirling τοποθετημένος πίσω παρήγε ηλεκτρισμό που διατηρούσε την μπαταρία μονίμως φορτισμένη – ως πρωτοπόρος του «range extender» (αρχή επέκτασης της αυτονομίας) που αργότερα θα έφτανε στην παραγωγή με το Opel Ampera.

Μόλις τρία χρόνια αργότερα, ο Γκέοργκ φον Οπελ, εγγονός του ιδρυτή της εταιρείας, κατέρριψε έξι παγκόσμια ρεκόρ ηλεκτρικών οχημάτων στο τιμόνι ενός Opel Electro GT (188 χλμ./ώρα) με την ισχύ δύο συνδεδεμένων ηλεκτροκινητήρων που απέδιδαν 88 kW(120 hp). Την ενέργεια παρείχε μια μπαταρία νικελίου-καδμίου και με σταθερή ταχύτητα 100 χλμ./ώρα, το e-GT είχε αυτονομία μόλις 44 χλμ. – το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ηλεκτροκίνησης εκείνη την εποχή. Που ώς έναν βαθμό παραμένει έως σήμερα…