ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Χάρης Κ. Καβαλλιεράτος*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Τα επιπόλαια της καθημερινότητας»

Για του ιερού ονόματος το ψέλλισμα, ο Ανδρέας Γαλανάκης βρίσκεται πρωί πρωί στο εργαστήρι του.

Εχει παρατήσει την αδράνεια που είναι η σοφία, όχι όμως τη σύντροφό του Σοφία!

Με το μέταλλο, το ξύλο, το μάρμαρο –η ύλη ήταν πάντα ο καλός αγωγός του μυαλού του– αναζητά να μιλήσει με φόρμες και στη συνέχεια τις στεριώνει με ανθρώπινο λόγο.

Αυτών των επί μακρών χρόνων διεργασιών είναι καρπός, μεταξύ άλλων, το βιβλίο του με τον τίτλο «Τα επιπόλαια της καθημερινότητας», από τις εκδόσεις ΑΩ.

Ξεκινάμε από τον εργαστηριακό χώρο του Α.Γ. γιατί για μας, τους επισκέπτες, είναι το μέρος όπου συγκεντρώνονται οι πιο πολλές δυνατότητες, να μας χαριστεί ποτέ η πανοραμική ματιά ενός έργου:

Με το να πέφτει το μάτι μας εδώ κι εκεί, στις λογής προπαρασκευαστικές εικόνες των έργων, διάσπαρτα μέσα στο εργαστήρι του, άλλα πάνω στο ξεκίνημά τους, άλλα μισοτελειωμένα, άλλα με τις υποτυπώσεις μόνο της υπόθεσής τους, μας εντυπώνονται 1.002 τρόποι που μετέρχεται ο δημιουργός προκειμένου να συναντηθεί κάποτε με το αίνιγμά του…

Πρώτα πρώτα στα ράφια της βιβλιοθήκης τού Α.Γ. δεσπόζει η επιγραφή που λέει: «Το όνομα είναι το αρχέτυπο στο πράγμα» κι από κάτω σημειώνεται… «Κρατύλος».

Δηλαδή, από φθαρτές συλλαβές και γράμματα, φωνήεντα και σύμφωνα φτιαγμένο, πρέπει να υπάρχει ένα όνομα που να είναι το αρχέτυπο στο πράγμα.

Τόσο η «Ακαδημία» όσο και το «Λύκειο» στην Αθήνα έκαναν λόγο για οντολογικό περιεχόμενο των λέξεων. Τι πάει να πει αυτό; Οτι βλέπανε στις λέξεις την ουσία των πραγμάτων! (Η Ποιητική θυμάται πάντα πως στην αρχή κάθε τι ήταν τραγούδι… κι ακόμα αυτό, μας κάνει να αναλογιζόμαστε τη συναίσθηση της δύναμης της γλώσσας, που είχε η Ελληνική Διανόηση, για να διατυπώνει τέτοιες προτάσεις…)

Να γιατί χαρακτηρίζει ευρήματα της γλώσσας εν γένει τα πράγματα στη συγγραφή του ο Α.Γ. Φτάνει μόνο, μας λέει, να σεβαστούμε τον ρυθμό και το γράμμα, τον Ρυθμό της Ελληνικής Τέχνης και τη Γλώσσα της.

Αυτοί, έχω την αίσθηση, είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της θεωρίας και πράξης του Α.Γ. και κατ’ ακολουθίαν της συγγραφής του…

Τορνεύοντας πάντα ακούραστα την έκφρασή του, ο Α.Γ. κάνει κάποιον έξω απ’ το εργαστήρι του ακούγοντας, περαστικόν στον δρόμο, αλλά και τους γείτονες γύρω να λένε «γίνεται γάμος». (Ετσι νιώθω κι εγώ όταν βρίσκομαι κατά τα μέρη του, μα και με το πρώτο ξεφύλλισμα του βιβλίου του…)

Πλάι σε όλες τις θητείες του στρατευμένου στην τέχνη, που περνά στο εργαστήρι του, είναι και κείνες οι μέρες οινοποσίας και ποίησης με εκλεκτή συντροφιά, όπου τα πτητικότερα αναδύονται από τα αποστάγματα των συντρόφων των παιχνιδιών του…

Οπως καταλαβαίνετε, δεν έχουμε να κάνουμε παρά με μια μικρή Ακαδημία και νά ποια είναι η Εσωτερική Ζωή της συγγραφής του.

Τα «Επιπόλαια της καθημερινότητας» του Α.Γ. είναι ένα βιβλίο που αναμετριέται με την Αταξία της καθημερινής ζωής, την οποία μας προκαλεί πρώτα πρώτα ο συνωστισμός μας με τα μύρια πράγματα σήμερα.

Κι όμως, το εύκρατο σημείο σ’ αυτό το βιβλίο είναι που ο Α.Γ. στην αναμέτρησή του με αυτή την αταξία απαντά με θρησκευτική ομόνοια!

Πώς το λέω αυτό; Βλέπουμε ότι δεν ορίζεται από τον συγγραφέα ως σημείο αναφοράς της κοινής Λατρείας παρά μόνο εκείνο που μας έδινε πάντα και συνεχίζει να μας δίνει Πατρότητα. Ο ρυθμός και το γράμμα, ο ρυθμός της Ελληνικής Τέχνης και η Γλώσσα της. Η Ελληνίδα Λαλιά, η οποία στη μακρόχρονη ιστορία της, δυο φορές ως παγκόσμια γλώσσα, έχει ορίσει το πλαίσιο, μεταξύ άλλων, της κοινής Λατρείας: στα Χορικά του Σοφοκλή διαβάζουμε «…Αυτός ο τόπος έχει τιμή και δόξα όχι από λόγια, αλλά από την κοινή Λατρεία…»

Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στο σημείο εκείνο του βιβλίου του που για το «Αχ των πραγμάτων», την ύστατη ώρα, ακούμε τον Ανδρέα να λέει:

«Αδειάστε μου το δωμάτιο των παιδιών». Βέβαια το λέει χαϊδευτικά, όχι έτσι βάναυσα όπως το προφέρω… Μα προπάντων το λέει γλυκά…

Μιλάει για το «χάιδεμα της πέτρας» απευθυνόμενος στα παιδιά μας, τους νέους, τις νέες γενιές, Εκπαίδευση ικετεύοντας –επιτέλους– γι’ αυτούς που θα βασιλέψουν μια μέρα, φτάνει μόνο να σεβαστούμε τον Ρυθμό και το Γράμμα, κι έτσι δένεται το μέλλον…

Κάτι ο κορονοϊός, κάτι το καλοκαίρι –που μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος του βιβλίου αλλά όχι και των ομιλιών σε στενές αίθουσες- οι παρουσιάσεις βιβλίων θα αργήσουν ακόμα να επιστρέψουν στη ζωή μας. Αν αυτόν τον καιρό διαβάσατε κάποιο βιβλίο που σαν κέντρισε το ενδιαφέρον ή που ίσως θα θέλατε με κάποιο τρόπο να σχολιάσετε, στείλτε μας την κριτική σας, σαν να ήσαστε εσείς ο ομιλητής στην παρουσίασή του. Και να θυμάστε, ο συγγραφέας δεν θα κάθεται στο διπλανό μικρόφωνο, μπορείτε να μιλήσετε άφοβα και να μοιραστείτε με τους συναναγνώστες σας ό,τι νιώσατε διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Στείλτε το κείμενό σας στο [email protected]. Οι Νησίδες είναι εδώ, κυκλοφορούν ανάμεσά σας, χωρίς πάσης φύσεως μάσκες και παρωπίδες.-

* Ο Χάρης Καβαλλιεράτος είναι μουσικός και συνθέτης, αλλά η «Αγαπητικιά του» είναι η ζωγραφική όπως και ο τίτλος του τραγουδιού που τον πήγε νεαρό αγόρι στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, το 1981. Οταν στήθηκε το γκρουπάκι «Χάνομαι γιατί Ρεμβάζω» ο Χάρης και οι φίλοι του άρχισαν να στέλνουν τη μουσική τους σαν δροσερό αεράκι και ποτέ δεν θέλησαν να κλείσουν την πόρτα. Είχαν πάντα έτοιμο το τραπέζι με τις νότες τους για όλους τους καλλιτέχνες που περνούσαν…

Οι νεότεροι αξίζει να διαβάσετε την ιστορία αυτής της μουσικής παρέας αλλά και οι παλαιότεροι, για να θυμηθείτε. Πάντως ο Χάρης Καβαλλιεράτος ρεμβάζει αλλά και «Χάνεται γιατί Διαβάζει».