Η φιλαναγνωσία, ενισχυμένη με την ποίηση του Τίτου Πατρίκιου, υπήρξε το εναρκτήριο θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Και έχει ενδιαφέρον πώς το αντιμετώπισαν τα παιδιά, που δεν τα πάνε και τόσο καλά με τη λογοτεχνία, σε αντίθεση με τη δική μου γενιά, όπου το εξωσχολικό ήταν το καταφύγιο από την πληκτική διδασκαλία και την ανυπαρξία των επιλογών –με τα συν και τα πλην- που έχουν οι σημερινοί μαθητές.
Σημαντικό πάντως ρόλο, εκτιμώ, παίζει η διδασκαλία εμπνευσμένων δασκάλων, που κάνουν τα παιδιά ν’ αγαπήσουν το βιβλίο. Ενισχυτικά, θα σταθώ σε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις που συνάντησε γνωστός συγγραφέας, καλεσμένος σε διάφορα σχολεία (με την άδειά του, αλλά με την παράκληση να μην αναφέρω τ’ όνομά του):
Με τα… εντάξει
■ Καλεσμένος από δύο φιλόλογους καθηγητές Γυμνασίου σε νησιώτικο σχολείο, βρέθηκε μπροστά σε μαθητές, που όχι μόνο είχαν διαβάσει (προφανώς με την παρότρυνση των καθηγητών τους) κάποια βιβλία του, αλλά για ένα απ’ αυτά είχαν στήσει ολόκληρη παράσταση, με διανομή ρόλων, που απέδωσαν θαυμάσια.
Το περίεργο είναι ότι τους ρόλους, ακόμα και τους σερνικούς, απέδιδαν κοπέλες – «ήταν πιο πρόθυμες από τ’ αγόρια», εξήγησαν οι καθηγητές. Ακολούθησαν ερωτήσεις από τα παιδιά και απαντήσεις από τον συγγραφέα, υπογραφές στα βιβλία του, σε άκρως ευχάριστη και γόνιμη ατμόσφαιρα.
■ Μια άλλη πρόσκληση ήταν από Γυμνάσιο της Θεσσαλίας. Εκεί, καθηγητές και μαθητές τον υποδέχτηκαν με κάποιο από τα τελευταία βιβλία του, το οποίο προφανώς είχαν διαβάσει. Φανερά προετοιμασμένα, διάβασαν κι εκεί αποσπάσματα και ακολούθησαν ερωτήσεις και γενικά έγινε μια κουβέντα που άξιζε τον κόπο του Αθηναίου συγγραφέα να φτάσει στον τόπο τους.
■ Η πιο ευχάριστη ωστόσο εμπειρία ήταν σε αθηναϊκό Γυμνάσιο. Η πρόσκληση, από Λέσχη Ανάγνωσης, όπως την αυτοπροσδιόριζαν, που αποτελούσαν καθηγητές, γονείς και μαθητές – δώδεκα τον αριθμό, που «δεν είναι πάντα οι ίδιοι – κάθε τόσο αλλάζουν, ώστε να είναι πιο αποδοτική η εμπειρία», εξήγησαν. Είχαν διαβάσει τρία από τα βιβλία του συγγραφέα, κουβέντιασαν αρκετά πάνω σ’ αυτά, και όχι μόνο, και η σύναξη ολοκληρώθηκε με διάφορα εδέσματα που είχαν ετοιμάσει οι κυρίες – γονείς των παιδιών.
Εδώ πια…
■ Μεγάλη ωστόσο απογοήτευση γνώρισε στη γενέτειρά του. Εκεί είχε την πρωτοβουλία ο ίδιος, με επιστολή που έστειλε στη διευθύντρια, για τον επιπλέον λόγο ότι η δράση του τελευταίου βιβλίου του διαδραματιζόταν εκεί (χωρίς ωστόσο να κατονομάζεται). Δηλώνοντας τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό για την ιδέα, ζητούσε τον αριθμό καθηγητών και μαθητών, ώστε να τους προσφέρει, με τη συμβολή και του εκδότη, δωρεάν το βιβλίο. Η απάντηση της διευθύντριας ήταν το ίδιο ενθουσιώδης: «Εχω διαβάσει όλα τα βιβλία σας και με ιδιαίτερη χαρά δεχόμαστε την προσφορά σας». Ηταν περί τους 70 – καθηγητές και μαθητές.
Εγινε η αποστολή κι έπειτα από λίγο καιρό επισκέφθηκε το χωριό. Τηλεφωνεί στη διευθύντρια – και η ευχάριστη αντίδρασή της: «Δεν έρχεστε από το σχολείο, να σας γνωρίσουν οι καθηγητές και τα παιδιά;».
Πήγε, τον πέρασε, με τα καλύτερα λόγια, απ’ όλες τις τάξεις, όμως καμία ερώτηση, καμία απορία από καθηγητές και μαθητές – έρημος… «Λυπάμαι, αλλά είμαι λίγους μήνες σ’ αυτό το σχολείο – ήταν αλλιώς στο άλλο σχολείο που ήμουνα…», προσπάθησε να δικαιολογήσει τα πράγματα βγαίνοντας η διευθύντρια. Αργότερα, καθώς τρώγανε σε ταβέρνα με μικρή παρέα, ένας είπε πως κάποιες κοπέλες ρωτούσαν, πριν έρθει ο συγγραφέας, αν ήταν όμορφος κι αν έχει βγει στην τηλεόραση, ενώ ο γιος του ταβερνιάρη, που παρακολουθούσε, απευθυνόμενος στον συγγραφέα: «Εσείς το γράψατε; Πλάκα έχει!»
■ Να προσθέσω, κλείνοντας, και μια δική μου εμπειρία: Κάνοντας τη στρατιωτική θητεία, μ’ έριξαν χειριστή ραντάρ. Η εκπαίδευση, σε μια βάση στο Καβούρι. Κι εκεί πήρα χαμπάρι ότι η ειδικότητα αυτή έχει κάποια σχέση με την άλγεβρα, στην οποία ήμουν σκράπας (όπως και σε οποιοδήποτε μάθημα περιείχε αριθμούς). Ελαχε όμως, ως εκπαιδευτής, ένας έφεδρος αξιωματικός – μαθηματικός στην πολιτική του ζωή. Ο οποίος είχε τέτοια μεταδοτικότητα, ώστε αγάπησα τη μισητή άλγεβρα, με αποτέλεσμα ελόγου μου κι ένας άλλος να βγούμε πρώτοι ανάμεσα σε 40 εκπαιδευόμενους, να κερδίσουμε «σαρδέλα» υπαξιωματικού και να περάσουμε ανώδυνα τη θητεία μας στην πατρίδα.
-320x213.jpg)
