Σε ερωτική καραντίνα λόγω… ιού

Πώς αισθάνονται οι σημερινοί άνθρωποι όταν, για να κάνουν σεξ, είναι υποχρεωμένοι να φοράνε μάσκα –ή και γάντια– για να προστατευτούν από τον κορονοϊό; Αν, παρά τον κίνδυνο μόλυνσης που διατρέχουν, δύο άτομα επιμένουν να διατηρούν την πρότερη ερωτική τους ζωή, τότε οφείλουν όχι μόνο να φοράνε μάσκα και να πλένουν σχολαστικά το σώμα τους πριν και μετά από κάθε ερωτική επαφή, αλλά και να αποφεύγουν ως «μιαρά» τα διεγερτικά ερωτικά φιλιά. Αυτές ακριβώς είναι οι οδηγίες των «αρμόδιων» ιατρικών φορέων προκειμένου να έχουμε μια «ασφαλή» ερωτική ζωή μετά τη νέα πανδημία.

Οσο για τις τυχαίες σεξουαλικές επαφές με νέους και άγνωστους ερωτικούς συντρόφους, αυτές απαγορεύονται κατηγορηματικά, όχι πια ως ανήθικες ή αντισυμβατικές συμπεριφορές, αλλά ως «υγειονομικά κακουργήματα», που, προφανώς, τελούνται μόνο από αντικοινωνικά και αυτοκαταστροφικά άτομα. Στην εποχή της πανδημίας, οι πολυπόθητες σεξουαλικές «επαφές» με αγνώστους θεωρούνται ασφαλείς και επιτρεπτές μόνο όταν είναι εικονικές. Ελεύθερες ερωτικές «σχέσεις» μπορούν πλέον να υπάρχουν μόνο στο διαδίκτυο.

Πώς οι ασώματες, σεξοφοβικές σχέσεις απαξιώνουν τη ζωή μας;

Πώς επηρέασαν τα υγειονομικά μέτρα που υιοθετήθηκαν κατά την πρώτη φάση της πανδημίας την κοινωνική ζωή και την αυτοεικόνα των ανθρώπων; Και γιατί κάποια από αυτά τα απαγορευτικά μέτρα εξακολουθούν να ισχύουν και κατά τη δεύτερη φάση της υποτιθέμενης εξόδου από την υγειονομική κρίση;

Οι ανθυγιεινές πτυχές των πρόσφατων μέτρων περιορισμού ή απαγόρευσης των ελεύθερων σωματικών επαφών είναι πολλές. Σε καμία περίπτωση, όμως, οι απαγορεύσεις αυτές δεν είναι τόσο εξόφθαλμα απανθρωποποιητικές όσο στα μέτρα που αφορούν τη διαχείριση της ερωτικής μας ζωής.

Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα υπήρξε ανέκαθεν ένα θέμα ταμπού. Ειδικά όμως, σε περιόδους υγειονομικής κρίσης, η κυρίαρχη τάση είναι να αντιμετωπίζεται ως μία δυνητικά επιβλαβής βιολογική μας ανάγκη, την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε με τα κατάλληλα απαγορευτικά μέτρα και άρα να την αναρρυθμίσουμε βιοπολιτικά.

Ποια είναι, ωστόσο, η στάση των τρομοκρατημένων από τον νέο κορονοϊό ανθρώπων απέναντι στις σεξουαλικές τους ανάγκες και δραστηριότητες; Ορισμένοι δεν βλέπουν την ώρα να επιστρέψουν στην προ κορονοϊού φυσιολογική ερωτική τους ζωή, ενώ πολλοί άλλοι αντιμετωπίζουν με έντονο φόβο ή και τρόμο την προοπτική της επιστροφής στις συνήθεις ερωτικές τους δραστηριότητες.

Για όσους έζησαν το lockdown μαζί με την ή τον μόνιμο ερωτικό τους σύντροφο, η παρατεταμένη κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης» δεν άλλαξε ριζικά την ερωτική τους ζωή. Μάλιστα, για μερικούς ο «κατ’ οίκον περιορισμός» λειτούργησε ως αφροδισιακό για την αναθέρμανση των, από καιρό, λησμονημένων ηδονών της ερωτικής συνεύρεσης με τον ή τη σύντροφό τους.

Αλλοι, αντίθετα, βίωσαν πολύ πιο τραυματικά την πανδημική διάδοση του νέου κορονοϊού, εκδηλώνοντας μία κατακόρυφη πτώση των ερωτικών τους ορέξεων ή και έντονη αποστροφή για κάθε σεξουαλική δραστηριότητα, ακόμη και της αυτοερωτικής, που θεωρείται απολύτως ασφαλής (αν έχεις απολυμάνει καλά τα χέρια).

Πρόκειται για μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση διαρκούς ερωτικής καταστολής που, αναμφίβολα, αυξάνει το άγχος αυτών των υποχονδριακών ατόμων επιβαρύνοντας την ψυχοσωματική τους υγεία, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, όπως η τρέχουσα πανδημία.

Μεταξύ υποχονδρίας και ιογενούς απειλής

Στην τρέχουσα δεύτερη φάση της διάδοσης του κορονοϊού, οι κυβερνήσεις και οι ειδικές επιστημονικές επιτροπές επιχειρούν μια εντυπωσιακή πολιτική κωλοτούμπα, αποβλέποντας σε ένα όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο πέρασμα από τα ακραία κατασταλτικά μέτρα, που μέχρι χθες είχαν επιβάλει πανικόβλητες, σε μια πολύ πιο ευέλικτη και, όπως ελπίζουν, λιγότερο καταστροφική (οικονομικά και κοινωνικά) αντιμετώπιση της νέας πανδημίας.

Το πρόβλημα με τη νέα στρατηγική είναι ότι, όπως και η προηγούμενη, δεν στηρίζεται σε επαρκή επιστημονικά δεδομένα, που να μπορούν να εγγυηθούν ότι θα υπάρξει μείωση των κρουσμάτων και επομένως ότι οι περισσότεροι πολίτες θα μπορέσουν να ξεπεράσουν –εγκαίρως και σχετικά ανώδυνα– τις φοβικές αντιδράσεις τους απέναντι στη νέα ιογενή απειλή. Ακραίες, αλλά απολύτως αναμενόμενες, φοβικές αντιδράσεις των ανθρώπων ύστερα από πέντε μήνες, επιλεκτικής επιστημονικής ενημέρωσης και συστηματικής παραπληροφόρησης από τα περισσότερα ΜΜΕ.

Πάντως, ο Sars CoV-2, όπως και οι περισσότεροι κορονοϊοί που πλήττουν τους ανθρώπους, ήρθε δυστυχώς για να μείνει (άγνωστο πόσο). Συνεπώς, μόνο πρόσκαιρη μπορεί να είναι η προστασία από τα μέτρα που, μέχρι σήμερα, λαμβάνονται για να εμποδίσουν τη διάδοσή του.

Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι οι μάσκες και τα πλαστικά γάντια μιας χρήσεως σε συνδυασμό με την (προσωρινή;) αναστολή των βασικών αναγκών τους, αρκούν για να προστατευτούν οι ίδιοι και οι άλλοι άνθρωποι από τη λοίμωξη.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ψευδαίσθηση «ασφάλειας» μέσω τεχνητής υγειονομικής θωράκισης που το μόνο που επιτυγχάνει είναι να απολέσουν προοδευτικά οι άνθρωποι τον πραγματικά ανθρώπινο βίο τους, επενδύοντας αποκλειστικά στη βιοϊατρική διασφάλιση της επιβίωσής τους. Ομως, για τις νέες βιοπολιτικές διαχείρισης της δημόσιας υγειονομικής ασφάλειας απέναντι στις ιογενείς απειλές θα πούμε περισσότερα στο επόμενο άρθρο.