H δημοσιοποίηση της πολυαναμενόμενης ενδιάμεσης έκθεσης της επιτροπής που συνέταξε το «Σχέδιο Ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία» βάσει του οποίου θα αξιοποιηθούν οι πόροι από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης φέρει το όνομα του νομπελίστα Χριστόφορου Πισσαρίδη.
Δυστυχώς, η βαρύτητα του ονόματος δεν αρκεί για να προσδώσει την ανάλογη αίγλη και στα μέτρα που προτείνει. Συνδέοντας εξ αρχής τις προτεινόμενες δράσεις αναπτυξιακής πολιτικής με μια νέα συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, η έκθεση Πισσαρίδη δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για το ποια μεγάλη «μεταρρύθμιση» έχει πάρει ήδη θέση στον κυβερνητικό προγραμματισμό, ενδεχομένως και το 2021.
Ακόμη μια παρέμβαση στο ασφαλιστικό σε τρεις άξονες:
α. Την ιδιωτικοποίηση του συστήματος των επικουρικών συντάξεων, διακαής και ανεκπλήρωτος πόθος πολυεθνικών και ευρωπαϊκών ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.
β. Την ενίσχυση των ιδιωτικών συντάξεων κατά τα αγγλοσαξονικά πρότυπα.
γ. Τη μεταβολή των ποσοστών αναπλήρωσης της κύριας σύνταξης.
Η έκθεση καταγράφει με σαφήνεια αυτούς τους στόχους συνδέοντάς τους με την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Αλλά προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί άραγε δεν κατάφερε ο κ. Βρούτσης να προχωρήσει σε έναν κεφαλαιοποιητικό μετασχηματισμό της επικουρικής σύνταξης;
Οσοι γνωρίζουν πράγματα και «θάματα» ξέρουν ότι η ιδιωτικοποίηση των επικουρικών που είχε επιχειρήσει, ατυχώς, ο τ. υφυπουργός Εργασίας, Ν. Μηταράκης, εμποδίστηκε από τον ίδιο τον Γ. Βρούτση. Και βέβαια όχι για ιδεολογικούς λόγους. Απλώς, το κόστος μετάβασης σε ένα νέο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ξεπερνούσε τα 57 δισ. ευρώ!
Τόσο κοστίζουν οι συντάξεις των παλαιών ασφαλισμένων που έχουν θεμελιωμένα δικαιώματα για τα χρόνια που εργάστηκαν. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Βρούτσης δεν το άλλαξε με τον ασφαλιστικό του νόμο.
Για τον ίδιο λόγο, η ίδια η έκθεση Πισσαρίδη είναι αντιαναπτυξιακή. Εκτός κι αν η οικονομική Σχολή που ασπάζονται οι συντάκτες της, οι περισσότεροι γνωστοί ακαδημαϊκοί, εκτιμά ότι ένα τέτοιο κόστος μετάβασης -που αντιστοιχεί σχεδόν στα 2/3 ολόκληρου του μεριδίου του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης για την Ελλάδα- θα περάσει ξώφαλτσα, όπως λένε σε μη ακαδημαϊκή γλώσσα, από τις αγορές, οι οποίες μπροστά σε ένα τέτοιο υψηλό δημόσιο χρέος θα προχωρούσαν σε πιστοληπτική υποβάθμιση της χώρας.
