Από την κόλαση στον παράδεισο

Ηταν εφτά μήνες πίσω, όταν η ποδοσφαιρική ομάδα της Νάπολι θύμιζε ένα απέραντο φρενοκομείο. Μια σειρά άσχημων αποτελεσμάτων έφερε τη διοίκηση κόντρα στους παίκτες και τον προπονητή Κάρλο Αντσελότι, ενώ οι οπαδοί συντάχτηκαν με τον πρόεδρο Αουρέλιο ντε Λαουρέντις.

Είτε αυτοβούλως είτε με… άνωθεν εντολή, οι Ultras του ιταλικού συλλόγου έκαναν επιδρομές σε σπίτια ποδοσφαιριστών, κάνοντας διαρρήξεις, καταστρέφοντας τζάμια και εξωτερικούς χώρους ή (το πιο… απλό) σπάζοντας αυτοκίνητα.

Ανάμεσα σε αρκετά περιστατικά αυτό που έγινε στο σπίτι του Βραζιλιάνου Αλαν, όπου οπαδοί μπήκαν μέσα και έκαναν ζημιές, παρουσία της συζύγου του παίκτη, που ήταν εφτά μηνών έγκυος!

Με αφορμή μια διακοπή λόγω εθνικών ομάδων οι περισσότεροι παίκτες εξαφανίστηκαν από την πόλη μαζί με τις οικογένειές τους φοβούμενοι τα χειρότερα. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε λογικό πλαίσιο και συνεχίστηκε για έναν περίπου μήνα.

Λίγο πριν ζητήσει μεταγραφή το μισό ρόστερ, στα μέσα Δεκεμβρίου, αποχώρησε ο ήρεμος και δημοφιλής Κάρλο Αντσελότι και τη θέση του πήρε ο παθιασμένος μα και αμφιλεγόμενος Τζενάρο Γκατούζο.

Δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης για την προπονητική αξία των δύο ανθρώπων, που, παρότι εντελώς διαφορετικοί και ως χαρακτήρες, έχουν εξαιρετική σχέση από τότε που ο Αντσελότι προπονούσε τη Μίλαν του παίκτη Γκατούζο.

Οπως είπε πρόσφατα ο Ντε Λαουρέντις, η ιδιοσυγκρασία του, όπως και της πόλης ολόκληρης (άρα και της ομάδας), απαιτεί συγκεκριμένο στιλ προπονητών. Ο Γκατούζο διαθέτει το πακέτο. Μπορεί ως κόουτς να μη λέει πολλά πράγματα, όμως με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του μπορεί να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές του.

Αυτό το κατάφερε σιγά σιγά στη Νάπολι. Και μπορεί τα αποτελέσματα να μην είναι τόσο εμφανή, όμως η εικόνα της ομάδας λέει πολλά. Τόσο στο 1-1 με την Ιντερ το Σάββατο όσο και προχθές το βράδυ στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας οι «παρτενοπέι» μασούσαν σίδερα. Επαιζαν ως ομάδα, σαν μία γροθιά, σαν να μην υπάρχει αύριο. Ακόμη και ο Κώστας Μανωλάς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ο Ελληνας αμυντικός υπέστη θλάση στα μέσα Μαΐου, όταν πρωτοξεκίνησαν οι προπονήσεις. Ηταν να γυρίσει στα τέλη Ιουνίου, όμως μπόρεσε και αποθεραπεύτηκε πιο γρήγορα. Με μία κανονική προπόνηση ζήτησε από τον Γκατούζο να παίξει στον τελικό.

Για πολλούς λόγους δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό, όμως ο κόουτς τον είχε μαζί του στον πάγκο. Ο Μανωλάς σε όλη τη διάρκεια του αγώνα φώναζε, εμψύχωνε, καθοδηγούσε τους συμπαίκτες του. Είχε τον δικό του ρόλο σε αυτή την επιτυχία. Το ζούσε σαν να έπαιζε.

Ολο αυτό το κλίμα εντάθηκε στους πανηγυρισμούς, που δεν θύμιζαν σε τίποτα ότι βρισκόμαστε σε εποχή κορονοϊού. Ο Ντε Λαουρέντις βλέπει την κατάσταση να γυρίζει και δεν δίστασε να αποδώσει τα εύσημα: «Ο Γκατούζο με έκανε να ξεχάσω όσα εφιαλτικά ζήσαμε στο πρώτο κομμάτι της σεζόν».

Το κλίμα ευφορίας δεν έμεινε μόνο στο «Ολίμπικο», αλλά πέρασε και στους κεντρικούς δρόμους της Νάπολης. Μόλις ο Μίλικ ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι, χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους για να γιορτάσει.

Αγκαλιές μεταξύ αγνώστων, συνωστισμός σε κεντρικά σημεία, βουτιές σε σιντριβάνια, ενώ πολύς κόσμος πήγε στις 2 τα μεσάνυχτα στον σιδηροδρομικό σταθμό για να υποδεχτεί την αποστολή! Κάθε απόπειρα για να κρατηθούν οι αποστάσεις ασφαλείας πήγε περίπατο.

Το θέμα πήρε έξτρα διαστάσεις (και είναι λογικό αφού μιλάμε για την πολύπαθη Ιταλία), με τον εκπρόσωπο της χώρας στον ΠΟΥ, Ρανιέρι Γκουέρα, να δηλώνει: «Είναι λυπηρό να βλέπω τέτοιες εικόνες σε πλατείες. Μπορούν να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε όλη την περιοχή.

Το μόνο καλό είναι πως η Νάπολη εξ αρχής είχε πάρει σοβαρά μέτρα αντιμετώπισης του ιού και η εξάπλωση δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη όσο σε άλλες πόλεις. Παρ’ όλα αυτά θέλω να υπενθυμίσω τι διασπορά υπήρξε στη Λομβαρδία μετά το παιχνίδι της Αταλάντα με τη Βαλένθια».