Καταφύγια, χοροί και ιστορίες ξεχασμένες

Διάβασα το μυθιστόρημα του Κώστα Σιμενού: Καταφύγιο στη Βροχή. Κατέχει της τέχνης του λόγου το αληθές: ξέρει πώς να σε κρατάει σε αναμονή για τη συνέχεια. Εχει και φινάλε έκπληξη. Που δεν είναι ακριβώς έκπληξη, είναι η δράση του συγγραφέα μέσα από το έργο του, που προκαλεί τροπές και ανατροπές, στο έργο και στη ζωή του. Η εναλλαγή πραγματικού και φανταστικού, ρεαλισμού και μυθοπλασίας σε ένα αισθησιακό μαζί και αγωνιώδες tango που κορυφώνεται σε τραγωδία με έξοδο στη ζωή· ίδιο σκηνικό, αλλά με άλλους όρους.

Τέλος πάντων, μην κάνουμε και τους βιβλιοκριτικούς, που δεν είμαστε. Χαίρομαι που χάρη σε φίλους και φίλες, πρώτα στον Λάκη Δόλγερα, μετά στη Μαρία Παπαδημητρίου, εντελώς πρόσφατα στον Κώστα Σιμενό, ξανάπιασα ελληνική πεζογραφία, με την οποία είχα πάρει από χρόνια διαζύγιο, αφού, χρόνια τώρα, τα διαβάσματά μου έχουν αλλάξει ορίζοντα και προσανατολισμό: αθηναιογραφία κυρίως, ελληνική Ιστορία, περιορισμένα και παγκόσμια, ελάχιστο δοκίμιο, αραιές επισκέψεις στην ποίηση.

Θυμάμαι το «σπονδυλωτό» μυθιστόρημα του Δόλγερα: Ξεχασμένες Ιστορίες. Ιστορίες βγαλμένες από τα σπλάχνα αληθινής αλληλογραφίας, από την εποχή που κρίθηκε η τύχη της Ευρώπης (και του κόσμου). Λήξη Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Φθινόπωρο 1918. Ανατολική Μακεδονία. Αιματηρή διεκδίκηση κυριαρχίας από Ελλάδα και Βουλγαρία. Διλήμματα ζωής-θανάτου. Ιστορίες σαν μαρτυρίες που εμβολιάζουν η μία την άλλη και σχηματίζουν σύνολο, συνεχές και διαμπερές.

Διαβάζω τώρα (στο Πήλιο) το μυθιστόρημα της Παπαδημητρίου: Ο χορός του Ισημερινού. Διέκοψα την ανάγνωση (Κυριακή απόγευμα) στη σελίδα 106 με γενική παρατήρηση: νοσταλγία για το μέλλον, προσδοκία για το παρελθόν. Αντιγράφω: «Ηταν τόσο κοκέτα η θεία Αναστασία, ώστε φτιαχνόταν μπροστά στον καθρέφτη της ακόμη κι όταν σηκωνόταν τις νύχτες για την τουαλέτα. Φοβόταν μήπως μες στα άγρια χαράματα ανταμώσει κάποιον στο διάδρομο και τη δει ατημέλητη»…