Αυτός ο δρόμος δεν έχει κλείσει… Για τον Αρη

Πάνε 75 χρόνια από τη δολοφονία του Αρη Βελουχιώτη στη Μεσούντα. Εβδομήντα πέντε χρόνια που το παράδειγμά του παραμένει ζωντανό μέχρι την τελική εκπλήρωση των ονείρων του λαού για την απελευθέρωση και τη λαοκρατία. Για όλα αυτά που έκανε και όλα αυτά που έλεγε, όπως στον περίφημο λόγο της Λαμίας. Ενας λόγος λαϊκός που δεν αναμασά τα συνήθη στερεότυπα.

Ενας λόγος αναλυτικός και οξυδερκής αλλά ταυτόχρονα προσιτός, σαφής. Ενας λόγος που όπως αναφέρει και ο ίδιος «δεν μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια».

Η ιστορική του ανάλυση και η συγχρονική του ματιά για το τότε συντονίζονται για να εξηγήσουν το αύριο που θα έρθει τελικά. Για την αθάνατη ελληνική φυλή, την αντίδραση, εντός και εκτός των τειχών, τους αγώνες μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς, τους σπόρους που έσπειραν αυτοί, τον Ρήγα, τη Φιλική Εταιρεία, τη διεθνή αντίδραση, τους εμφυλίους, τους ξενόφερτους βασιλιάδες.

«Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας», αναφέρει ο Αρης. «Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν…

Ετσι οι πρόγονοί μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλείψουν εκεί που έφτυσαν και ν’ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας. Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ’ αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Αλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας».

Ομως «χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μάς κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Ετσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων».

Ο Αρης λέει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα «να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών…». «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;» Μόνο εμείς ο κυρίαρχος λαός!

Αυτός ο δρόμος που άνοιξε ο Αρης, δεν έχει κλείσει. Αναζητά διαβάτες να ακολουθήσουν.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου