Μέρες του 2011

Κυριάκος και Χρυσοχοϊδης τελικά τα κατάφεραν. Ενα νομοσχέδιο με διακηρυγμένο στόχο τη δραστική περιστολή του δικαιώματος στη διαδήλωση πυροδότησε χθες το απόγευμα τη μεγαλύτερη, πολυφωνικότερη και μαχητικότερη λαϊκή κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας από τη μέρα που ο Μητσοτάκης τζούνιορ ανέλαβε τα ηνία της χώρας.

Συνδικάτα του ΠΑΜΕ, κομματικά μπλοκ κάθε εκδοχής της Αριστεράς (όχι ιδιαίτερα μεγάλο του ΣΥΡΙΖΑ, αισθητά μαζικότερα εκείνα των εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών), χιλιάδες φοιτητές της ΕΑΑΚ και του ΜΑΣ, καλλιτέχνες που παρίσταναν θεατρικά τη δολοφονία της τέχνης από την Κεραμέως και κάθε απόχρωση αντεξουσιαστών, από τους αναρχοσυνδικαλιστές μέχρι τα μαύρα μπλοκ, έδωσαν ένα πολύχρωμο «παρών» που θύμιζε κάτι από τις θυελλώδεις μέρες του 2010-2012 ή την πρώτη βραδιά αυθόρμητης αλληλεγγύης έξω από την ΕΡΤ αμέσως μετά το «μαύρο» της κυβέρνησης Σαμαρά.

Οι βίαιες συγκρούσεις μιας υπολογίσιμης μερίδας των διαδηλωτών με τα ΜΑΤ ήταν φυσικά κάτι παραπάνω από αναμενόμενες, ως ανακλαστική απάντηση στις εμπρηστικές διακηρύξεις της κυβερνητικής προπαγάνδας των τελευταίων μηνών – όπως ακριβώς η ρωμαϊκού τύπου εισβολή των ΜΑΤ έβαλε φωτιά στη Χίο και τη Μυτιλήνη τον περασμένο χειμώνα.

Οσο για τη διακηρυγμένη πρόθεση των κυβερνώντων να μετατρέψουν την περιφρούρηση των «νόμιμων» συναθροίσεων σε θεσμική προέκταση και συνεργάτη των ΜΑΤ, έπεσε τούτη τη φορά στο κενό: το ΠΑΜΕ περιορίστηκε ευφυώς στην προστασία του κόσμου του (και την ανακατάληψη του οδοστρώματος της Αμαλίας, μετά την πρώτη ρίψη δακρυγόνων), αποποιούμενο σιωπηλά κάθε παρα-αστυνομικό ρόλο σε βάρος άλλων κομματιών του κινήματος.

Εξίσου αναμενόμενη ήταν και η αχαλίνωτη αστυνομική βία που εκδηλώθηκε προς κάθε κατεύθυνση. Οι ξυλοδαρμοί στον σωρό, οι συλλήψεις νέων παιδιών σε μεγάλη απόσταση από τα επεισόδια με ενδυματολογικά αποκλειστικά κριτήρια αποτελούσαν πάντα απαραίτητο συμπλήρωμα κάθε κυβερνητικού προγράμματος επικεντρωμένου στη δυναμική επιβολή του «νόμου και της τάξης» – πόσο μάλλον όταν οι ειδικές μονάδες της ΕΛ.ΑΣ. διακατέχονται πλέον από το αμιγώς χουλιγκάνικο esprit de corps που απολαύσαμε τον περασμένο Φλεβάρη κατά την μπαχαλώδη αποχώρησή τους από τη Χίο.

Η εγκληματική, τέλος, χρησιμοποίηση των ένστολων μοτοσικλετιστών ως μηχανοκίνητων ομάδων κρούσης, που εξαπολύονται πάνω σε συμπαγή μπλοκ διαδηλωτών κι όποιον πάρει ο χάρος, είχε δώσει λαμπρά δείγματα γραφής κατά την προηγούμενη θητεία του κ. Χρυσοχοΐδη, με τον βαρύτατο τραυματισμό της παλαίμαχης αγωνίστριας Αγγελικής Κουτσουμπού κατά την πρώτη επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Μετά το χθεσινό ξεσάλωμα, προτού καν ψηφιστεί ο νέος νόμος, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τη συνέχεια.