Η μετωπική αντιπαράθεση της Γαλλίας με την Τουρκία έχει επίκεντρο τη Λιβύη, αλλά αφορά στην πραγματικότητα ένα ευρύ πεδίο εξελίξεων από το Μαρόκο μέχρι και τη Συρία.
Δυτικά της Λιβύης βρίσκονται τρεις παλιές γαλλικές αποικίες, η Τυνησία, η Αλγερία και το Μαρόκο με κοινό παρονομαστή τη φθορά των κοσμικών καθεστώτων την οποία εισπράττουν οι πολλαπλές εκφάνσεις του πολιτικού Ισλάμ. Εξυπακούεται ότι αν η Αγκυρα κατοχυρώσει μόνιμη στρατιωτική παρουσία στη δυτική Λιβύη δεν θα παρακολουθήσει ως θεατής τις εξελίξεις στις τρεις παραπάνω χώρες του Μαγκρέμπ.
Νότια της Λιβύης βρίσκεται η γαλλόφωνη και πρώην γαλλική Υποσαχάρια Αφρική, ένα δεύτερο πεδίο αποκλειστικής αρμοδιότητας μέχρι στιγμής της Γαλλίας, στο οποίο είναι βέβαιο ότι θα αναμιχθεί η Τουρκία με εφαλτήριο την επιρροή και παρουσία της στην Τρίπολη.
Επιπλέον, η Λιβύη είναι μετά την τουρκοσυριακή μεθόριο η δεύτερη πύλη εξόδου σημαντικών προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Μόνιμη τουρκική παρουσία στη Λιβύη σημαίνει ενίσχυση της εξάρτησης της Ε.Ε. και κυρίως του Βερολίνου από τη φερεγγυότητα του Ερντογάν ως προς τον έλεγχο των συνόρων.
Είναι σαφές, με άλλα λόγια, ότι η τουρκική δραστηριοποίηση και εμπλοκή στη Συρία και στη Λιβύη δεν παρεμποδίζουν μόνο την επιστροφή της Γαλλίας στη Μέση Ανατολή, από όπου εξεδιώχθη το 1941 με την εισβολή της Βρετανίας στη Συρία και στον Λίβανο, αλλά απειλούν και να τερματίσουν την ειδική σχέση του Παρισιού με το Ραμπάτ, το Αλγέρι και την Τύνιδα.
Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στη Συρία όπου η τουρκική παρουσία στο Αφρίν και στο Ιντλίμπ δεν αφήνει χώρο στη Γαλλία να στηρίξει τις αντιπολιτευτικές οργανώσεις που δεν ταυτίζονται με τους τζιχαντιστές.
Αν η Τουρκία προβάλει ως σταθερός ανταγωνιστής της Γαλλίας συνολικά στη Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική τότε θα συρρικνωθεί, αν δεν εκμηδενιστεί, η προσπάθεια του Παρισιού να αναδείξει την περιοχή ως ζώνη προνομιακής γαλλικής επιρροής κατά το πρότυπο των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που προβάλλουν ως γερμανική Μεσευρώπη.
