Το μήνυμα που εστάλη με τον βομβαρδισμό της βάσης Αλ Ουατίγια δεν επιδέχεται παρερμηνείες: Για τη Γαλλία, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα η εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη πατά ήδη τις κόκκινες γραμμές των ζωτικών τους συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.
Ενα παρόμοιο μήνυμα με τον βομβαρδισμό τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή του Ιντλιμπ στη Βορειοδυτική Συρία έλαβε η Αγκυρα τον περασμένο Φεβρουάριο και από τότε είναι ιδιαίτερα προσεκτική στη ρητορική αλλά και στις κινήσεις της.
Σε αντίθεση με τη Συρία, όπου τα πράγματα είναι απλά, καθώς η παρουσία της Τουρκίας στο Αφρίν και στο Ιντλίμπ της Βορειοδυτικής Συρίας είναι σε απόλυτη συνάρτηση με την ανοχή της Μόσχας στη Λιβύη, η κατάσταση είναι πιο σύνθετη και πιο περίπλοκη.
Ρωσία και Τουρκία βρίσκονται σε μια συγκρουσιακή συμπαιγνία με την παρουσία και εμπλοκή της μιας πλευράς να νομιμοποιεί την παρουσία της άλλης και αντίστροφα.
Ομως η στρατηγική θέση της Λιβύης δεν επιτρέπει ούτε στη Γαλλία ούτε στην Αίγυπτο να αποδεχθούν την ντε φάκτο διχοτόμησή της και κυρίως τη μόνιμη παρουσία τουρκικών βάσεων στη Δυτική Λιβύη.
Πρόκειται για μια περίπλοκη ισορροπία που διευρύνει την επιδιαιτητική εμβέλεια της Μόσχας στη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο.
Η Μόσχα, εκ των πραγμάτων, είναι η μόνη Μεγάλη Δύναμη που μπορεί να αναζητήσει τις λεπτές ισορροπίες που απαιτεί μια πολιτική φόρμουλα τερματισμού της σύγκρουσης στη Λιβύη, που να λαμβάνει υπόψη τα ζωτικά συμφέροντα όλων των εμπλεκομένων και ενδιαφερομένων.
Αργά αλλά σταθερά, όσο παρατείνεται η σύγκρουση, η κατάσταση στη Λιβύη θυμίζει σε ό,τι αφορά την τουρκική εκεί παρουσία παραπέμπει ολοένα και περισσότερο στη Βορειοδυτική Συρία.
Τον διευρυμένο ρόλο της Μόσχας στη σύγκρουση της Λιβύης τον γνωρίζουν πολύ καλά στο Βερολίνο και τον συνυπολογίζουν πριν από οποιαδήποτε κίνηση και πρωτοβουλία της γερμανικής προεδρίας για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Λιβύη.
Ενα είναι βέβαιο, το κενό που προέκυψε από την απεμπλοκή των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή το έχει καλύψει ήδη η Ρωσία.
