Εκεί που οι άνθρωποι ανοίγουν τις καρδιές τους

Στο καφενείο του Λουκά, στο Παγκράτι, στη Σπύρου Μερκούρη, όπου η παρέα των ορθίων διήλθαμε, επιμόνως και ευπρεπώς, τις ημέρες του (κορονοϊκού) αποκλεισμού, έκπληκτος άκουσα από τον Λουκά ότι με τον Γιώργο και τον Κώστα –που τους είχα τους τρεις για κολλητούς από χρόνια– γνωρίστηκαν μόλις το 2016. Αλλά δέσανε. Συμβαίνει, όχι συχνά-πυκνά, αλλά συμβαίνει αυτό στα (ακόμα) καφενεία, που είναι κάτι σαν εξομολογητήρια της εκκλησίας του δήμου.

Κάτοικοι Αγίου Αρτεμίου (Γούβας, με το παλαιό), ο Γιώργος και ο Κώστας σύχναζαν σε καφενείο εκείνης της περιοχής. Το 2016, ο Γιώργος με τη σκυλίτσα του, την Ντίβα (εξ ου και το προσωνύμιο, από τη Μαρία: Γιώργος ο Ντίβας), μετακόμισαν στη γειτονιά. Το πρώτο πρωινό του στη γειτονιά ο Γιώργος, κάθισε για καφέ στου Λουκά, με την Ντίβα. Προσφέρθηκε ο Λουκάς: «Να φέρω κι ένα μπολάκι νερό στο σκυλάκι;». Αυτό ήταν. Τηλεφώνησε αμέσως ο Γιώργος στον Κώστα: «Βρήκαμε καινούργιο στέκι!» είπε τελεσιγραφικά. Εκτοτε είναι οι στυλοβάτες του καταστήματος, μεσημέρι-βράδυ· εκεί τους γνώρισα· πέρσι που έγινα τακτικός θαμώνας.

Συντρέχτης από τους ελάχιστους ο Γιώργος –να τρέξει όπου χρειαστεί, εθελοντής σε κέντρο προστασίας αδέσποτων κ.λπ.–, τις άλλες… ανέστησε στο καφενείο, μπρος στα μάτια μας, υπερήλικο θαμώνα που του «ήρθε κόλπος», έχασε το χρώμα του… Τον έπιασε ο Γιώργος στις πρώτες βοήθειες, κάπως τον επανέφερε, ειδοποίησε συγγενείς, τον συνόδεψε στο νοσοκομείο με το ασθενοφόρο. Επέστρεψε και στο καφενείο ο γέρων. Τώρα με τα κορονοϊκά βοήθησαν και οι δυο –ο Γιώργος προπαντός– στην ανακαίνιση. Βελτιώθηκε το μαγαζί αισθητά. «Λες και μου τον έστειλε ο Θεός…», μου είπε για τον Γιώργο ο Λουκάς!

Καφενεία της γειτονιάς! Εκεί που, μόλις πιάσει να σκοτεινιάζει, ανοίγουν οι άνθρωποι τις καρδιές τους…