Αντρέας Μαντάς*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό, είναι η εικόνα τριών παιδιών σε έναν δρόμο της Ινδίας το 1955. Μάλλον για μένα αυτή είναι η εικόνα της ευτυχίας, την οποία προσπαθώ να τη συνδέσω με άλλες εικόνες, αλλά δεν «ευδοκιμεί». Κάποια μέρα θα πρέπει να τη βάλω εντελώς μόνη της στην αρχή ενός φιλμ, ανάμεσα σ’ ένα μεγάλο πλαίσιο. Αν δεν διακρίνουν την ευτυχία σ’ αυτή την εικόνα, τουλάχιστον θα δούνε το μαύρο.

Αεροδρόμια. Οι πλούσιοι και βιαστικοί Κινέζοι παίρνουν τα αεροπλάνα. Οι υπόλοιποι παίρνουν τα πλοία.
Αναμονή. Ακινησία. Κάπου κάπου λίγος ύπνος. Περιέργως, όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι έναν παρελθόντα ή έναν μελλοντικό πόλεμο. Νυχτερινά τρένα, αεροπορικές επιδρομές, ατομικά καταφύγια. Μικρά κομμάτια πολέμου, που παρεισφρέουν στην καθημερινή ζωή. Μου αρέσει όμως το εύθραυστο αυτών των στιγμών που διακόπτουν τον χρόνο. Αυτών των αναμνήσεων που η μοναδική τους χρησιμότητα είναι να μην αφήνουν τίποτ’ άλλο πίσω παρά αναμνήσεις.
 
Πάντα σ’ όλα τα ταξίδια μ’ ενδιέφερε η κοινοτοπία. Σ’ αυτό το ταξίδι την παρατηρώ με την αδυσώπητη ματιά κάποιου κυνηγού κεφαλών. Πού θα μας βρει η αυγή; Μέσα στον 19ο αιώνα το ανθρώπινο είδος έπιασε τα όριά του με το Διάστημα. Το μεγάλο ερώτημα του 20ού αιώνα είναι η συνύπαρξη των διαφορετικών εννοιών του χρόνου. Τι μένει για τον 21ο;
 
Έχω ξοδέψει μεχρι στιγμής τη μισή μου ζωή στο να καταλάβω τη λειτουργία του μνημονικού, το οποίο δεν είναι το αντίθετο της λήθης. Είναι μάλλον μια πλευρά της. Δεν θυμόμαστε, απλώς η μνήμη μας ξαναγράφει επιλεκτικά, με τον ίδιο τρόπο πάνω-κάτω που ξαναγράφεται και η Ιστορία. Γιατί να θέλει να θυμάται κάποιος ότι δίψασε στη ζωή του;
 
Καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά, βλέπω έναν άνθρωπο που παίρνει την εκδίκησή του από την κοινωνία διευθύνοντας την κίνηση στον δρόμο. Ένα τσούρμο από περιπλανώμενους, από ταξιδευτές, από εκδρομείς του κόσμου που περιμένουν. Περιμένουν. Περιμένουν για το κρυστάλλινο καράβι. Το αιώνιο καράβι.
 
Πόσο καιρό άραγε να περιμένουν ακίνητοι σαν τα βότσαλα, αλλά έτοιμοι να πηδήξουν μέσα; Υβριδικά κολακευμένες διασταυρώσεις ανθρώπων. Άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα. Άνθρωποι στο κενό. Καθημερινοί άνθρωποι. Τα συνεχή πήγαινε-έλα δεν είναι απλώς μια έρευνα αντιθέσεων. Είναι ένα ταξίδι στους δύο ακραίους πόλους της επιβίωσης.
 
Κάτι είναι σάπιο σε αυτήν την εποχή της ελπίδας. Πρέπει όμως να συντελεστεί το αύριο χωρίς το παιχνίδι με τις μάσκες και τον στρατηγό φόβο που νικάει πάντα. Η επανάσταση είναι μια μάσκα θανάτου. Ο θάνατος είναι μια μάσκα επανάστασης.
 
*Ηθοποιός