Μας άφησε πρόωρα, άδικα και σκληρά ο Μάκης ο Σέρβος, στα 67. Το παλικάρι από τον Σπαρτύλα Κέρκυρας, που έζησε τον παλμό μιας δύσκολης εποχής, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τις αντιδικτατορικές επιτροπές μετά απ’ αυτήν, μέχρι τις αστυνομοκρατούμενες δίκες της «17 Νοέμβρη» και αργότερα.
Συμμετείχε ακούραστα στους αγώνες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, σε εργατικούς αγώνες, στην Επιτροπή για τον στρατό, στην αντιφασιστική διαδήλωση του Κάραβελ, σε αντιρατσιστικές, δικαιωματικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις, αλλά και σε γλέντια, σε διακοπές, σε ταβέρνες. Εβγαζε το ψωμί του ως (σιωπηλός και καθόλου παντογνώστης) οδηγός ταξί, γέλαγε με κάθε βλακεία που ανταλλάσσαμε και δεν έχανε ποτέ το ηθικό του και την ιδιόρρυθμη τραγουδιστή προφορά του.
Λιτοδίαιτος, χαλαρός και ολιγαρκής, ποτέ δεν επιδίωξε τον πλούτο, πέρα από εκείνον της συντροφικότητας. Σ’ αυτόν, ναι, έφυγε πάμπλουτος! Αφησε πίσω του ελάχιστες φωτογραφίες και εκατομμύρια αναμνήσεις. Τα πιο θερμά συλλυπητήρια στη μάνα του, τον αδελφό του τον Βαγγέλη και στην Αγγελικούλα, την κόρη του. Και στο κίνημα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που δεν πρόλαβε να αντλήσει διδάγματα από την εμπειρία του.
Είναι δύσκολο να πιάνεις, ύστερα από μια οκταετία αδράνειας, την όποια δημοσιογραφική πένα σου για να αποχαιρετήσεις έναν σύντροφο. Αλλά του το όφειλα από το 1986, από τις διακοπές στα Χανιά!
