«Καθώς επέστρεφα από μια ακόμα συνέντευξη για δουλειά
Και θα σας ειδοποιήσουμε εμείς μόλις έχουμε νεότερα
Ενα μεγάλο διάφανο φεγγάρι γλίστρησε στις σχισμές
του βιογραφικού μου, και κάπου εκεί, ανάμεσα
στις σπουδές και τις δεξιότητες,
απλώθηκε σαν λίμνη ξεχασμένη»
Ελένη Καρρά, «Μετρό(ει) αυτή η λύπη», εκδόσεις «Μελάνι»
Tι να πει κανείς για το γεγονός ότι ως λύση στο πρόβλημα της παιδείας επελέγη το ξεγύμνωμα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από αισθητικά και κοινωνιολογικά ψιμύθια, τα οποία στο συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα μάλλον ως κτερίσματα χρησίμευαν;
Την ίδια μάλιστα χρονιά που το θέμα της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις, αυτές που έχουν καταστρέψει κάθε έννοια παιδείας στο όνομα της εξασφάλισης μίας θέσης στην τριτοβάθμια, αφορούσε την ποίηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως τραγική ειρωνεία, στη χώρα που τη γέννησε.
Τουλάχιστον τραγική ειρωνεία συνιστούν οι περικοπές στην καλλιτεχνική παιδεία στη χώρα της οποίας ο πολιτισμός προσφέρει στη βαριά της βιομηχανία, τον τουρισμό, ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών.
Τραγική ειρωνεία το ότι ο εξοβελισμός της τέχνης βαφτίστηκε «fake news» στην επίσημη ανακοίνωση επικύρωσής του, προδίδοντας τις προθέσεις της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας η οποία την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης απεκδύεται σημαντικών στοιχείων για την ανάπτυξη της προσωπικότητας.
Κι ενώ η καλλιτεχνική μόρφωση απομακρύνεται από το να αποκτήσει την… επιτελική θέση που της αξίζει στη σχολική πραγματικότητα, συντελείται με κάθε τρόπο η αποστέρηση της φαντασίας από την εκπαιδευτική διαδικασία και τα παιδιά σε αντίθεση με τις σύγχρονες παιδαγωγικές προτάσεις, γεγονός που μπορεί να εκληφθεί και ως ακρωτηριασμός.
Για το διακύβευμα του εξοβελισμού η «Εφ.Συν.» συνομίλησε με τρεις εικαστικούς που είναι ταυτόχρονα και εκπαιδευτικοί, μεταφέροντας τις κυριότερες σκέψεις τους.
-320x213.jpg)
