Το χάος στις ΗΠΑ

Χάος, λένε, στην Αμερική από τα βίαια επεισόδια διαδηλωτών, που καίνε, λεηλατούν, σπάνε βιτρίνες, καίνε κτίρια, επιτίθενται στα όργανα της τάξης. Δεν τα λένε αυτά Αμερικανοί νοικοκυραίοι τόσο όσο Ελληνες νοικοκυραίοι, των μίντια κυρίως. Εχουν φρίξει τα καθεστωτικά και συστημικά μέσα, που «πληροφορούν» την ελληνική κοινωνία για το τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα-υπόδειγμα [έτσι την αποκαλούν, ακόμη] της δημοκρατίας.

Αυτά λένε. Δεν μπαίνουν στον κόπο –σκασίλα τους– για το ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το «χάος», τσιμουδιά για τις τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές [χαοτικές] ανισότητες, που έχουν παγιωθεί στην αμερικανική ήπειρο, για την τεράστια [αδυσώπητη] φτώχεια που πλήττει μεγάλους πληθυσμούς, για την εξάπλωση φυλακών και ψυχιατρείων, για την ασυγκράτητη εγκληματικότητα, για τη νόμιμη πώληση όπλων και άρα για οπλοχρησία.

Δεν λένε τίποτα για τη δυνατότητα των αστυνομικών οργάνων να δολοφονούν, ατιμωρητί, εν ψυχρώ ανυπεράσπιστους πολίτες, που συμβαίνει πάντα να είναι έγχρωμοι. Δεν ενδιαφέρονται λοιπόν για τα αίτια παρά για το αμαύρωμα της κεκοσμημένης με ψέματα δημοκρατίας, για την αγωνία και την ανασφάλεια των «φιλήσυχων» πολιτών, ακόμη κι αυτών που τρώνε ένα κομμάτι ψωμί και λένε «καλά είμαστε εδώ».

Λέξη για την καταπίεση που υφίστανται εκατομμύρια πολίτες, είτε από την ένδεια και την ανεργία, είτε από το κλίμα παρανοϊκότητας που επικρατεί, είτε από το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών· αυτό είναι το πραγματικό, αμερικανικό χάος και όχι αυτό που σερβίρουν τα ελληνικά μίντια και οι λάτρεις του κάθε συστήματος εξουσίας. Για τούτο και προτάσσουν την «οργή» των αστυνομικών της Νέας Υόρκης, που έχουν αφεθεί μόνοι τους οι καημένοι απέναντι στις ορδές των διαδηλωτών και ζητούν βοήθεια από την Πολιτεία τους. Ολοι τούτοι είναι εμποτισμένοι από τη βία και την καταστολή, αδιαφορώντας για τους πραγματικούς φταίχτες του χάους.

Προκειμένου να διατηρηθεί η τάξη και η ασφάλεια [των λίγων], ας παταχτούν μέχρι θανάτου οι «μπαχαλάκηδες» – τους είναι αδύνατο να κατανοήσουν την οργή και την αγανάκτηση αυτών που εξεγείρονται ενάντια στον αυταρχισμό της αμερικανικής κυβέρνησης και τη μεγαλομανία του αλλοπρόσαλλου Αμερικανού προέδρου, που θυμίζουν στρατοκρατικά καθεστώτα.

Ούτε βέβαια θα διανοηθούν να συμπεράνουν ποτέ ότι το αμερικανικό όνειρο έχει μεταμορφωθεί στον μεγαλύτερο εφιάλτη για την πλειονότητα όσων ζουν σε τούτη την ήπειρο, ούτε οπωσδήποτε πώς λειτουργεί η αμερικανική Δικαιοσύνη – αμείλικτη και εχθρική για τους φτωχοδιάβολους και σκανδαλιστικά ευνοϊκή απέναντι σε εγκλήματα τραπεζιτών και πολυεθνικών εταιρειών, που εξαγοράζουν το κάθε τι, συνθλίβοντας τις έννοιες της αξιοπρέπειας και της δικαιοσύνης.

Δεν βλάπτει να σκέφτεται κανείς έξω από τα καθιερωμένα και τα παραδεδομένα, έξω από τις κομματικές του αγκυλώσεις και έξω, επιτέλους, από την εθελοδουλεία. Η αμφισβήτηση είναι μια ξένη έννοια γι’ αυτούς, αν και έχουμε γερή παράδοση, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια – αλλά αυτή η παράδοση, της διαρκούς αμφισβήτησης, δεν τους συμφέρει, διότι θα αναγκαστούν να αντικρίσουν την όντως πραγματικότητα, τη φριχτή για το πόπολο και την ίδια τη δημοκρατία αλήθεια.