Η σοπράνο Μαρίνα Ρεμπέκα τραγουδά γαλλική όπερα

Η σοπράνο Μαρίνα Ρεμπέκα τραγουδά γαλλική όπερα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Η φωνητική μουσική -η μουσική γενικότερα- είναι μια τέχνη φευγαλέα: από τη φύση της υπάρχει μόνο μέσα στον χρόνο, για όσο εκτελείται, και μετά χάνεται· ή τουλάχιστον έτσι το είχε ορίσει αρχικά ο Θεός, πριν εφευρεθούν η καταγραφή και η αναπαραγωγή του ήχου. Συνεπώς, αντίθετα απ’ ό,τι στρεβλά έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε εμείς στην Ελλάδα, η πλήρης διάσταση της μουσικής ζωής πραγματώνεται όχι ακούγοντας ηχογραφήσεις αλλά παρακολουθώντας ζωντανές εκτελέσεις: σ’ αυτές μόνο υφίσταται ή άρρηκτη δέσμευση της πρόσληψης και η ενότητα εμπειρίας σε χώρο και χρόνο. Γι’ αυτό όμως είναι απαραίτητη η ύπαρξη συνεχούς ροής ακμαίων καλλιτεχνών -μουσικών, αρχιμουσικών και τραγουδιστών- που με τη ζωντάνια, τη γνώση και την αμεσότητα της παρουσίας τους να μας χαρίζουν μουσικές εκτελέσεις. Στον χώρο της όπερας αυτό καθίσταται ακόμη πιο ουσιώδες, αφού οι καλές, κατάλληλες φωνές, εκτός του ότι σπανίζουν, παρακμάζουν γρηγορότερα απ’ ό,τι η φυσική και τεχνική ικανότητα ενός οργανοπαίκτη ή ενός αρχιμουσικού.

Ο καλός Θεός, που αδιαφορεί τόσο προκλητικά για τις κόκκινες γραμμές της ανθρώπινης πολιτικής και ρατσιστικής γεωγραφίας, σκορπά την ευλογία των καλών φωνών με έναν ιδιαίτερα τυχαίο -αλλά συχνά όχι και τόσο τυχαίο- τρόπο, συνδυάζοντας παραδόσεις, επίπεδα πολιτισμού, γονίδια… Μία από τις ωραιότερες φωνές των τελευταίων ετών είναι αυτή της Λετονής υψιφώνου Μαρίνας Ρεμπέκα. Μπορεί η μικρή Λετονία να (επαν)εμφανίστηκε στον χάρτη των ευρωπαϊκών κρατών μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, όμως έχει αποδειχτεί ότι εκτιμά βαθιά την αξία της ευρωπαϊκής μουσικής κληρονομιάς και επιπλέον έχει άριστα οργανωμένη μουσική παιδεία. Ετσι, παρά το ασήμαντο μέγεθός της -ο πληθυσμός της δεν είναι ούτε 2.000.000, δηλαδή λιγότερο από το ¼ της Ελλάδας!- μας έχει χαρίσει την τελευταία 20ετία ουκ ολίγους εκλεκτούς μουσικούς καλλιτέχνες που έχουν «γράψει» στη διεθνή μουσική ζωή, όπως ο αρχιμουσικός Αντρις Νέλσονς, η υψίφωνος Κριστίνε Οπολάις (αξέχαστη Τόσκα στην ΕΛΣ επί Λαζαρίδη), η μεσόφωνος Ελίνα Γκαράντσα, ο τενόρος Αλεξάντρς Αντονένκο.

Γεννημένη στη Ρίγα το 1980, η Μαρίνα Ρεμπέκα σπούδασε αρχικά στην πατρίδα της και μετά στην Ιταλία, αποφοιτώντας από το Ωδείο της Σάντα Τσετσίλια το 2007. Συνέχισε κοντά στην Γκρέις Μπάμπρι, στο Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ και στην Ακαδημία «Ροσίνι» του Πέζαρο με τον ροσίνειο σπεσιαλίστα Αλμπέρτο Τσέντα. Το 2009 η εμφάνισή της υπό τον Μούτι στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ σήμανε το ξεκίνημα λαμπρής διεθνούς σταδιοδρομίας που την έφερε σε κορυφαίες αίθουσες συναυλιών και λυρικά θέατρα: Μετροπόλιταν, Σκάλα του Μιλάνου, Κόβεντ Γκάρντεν, Κρατική Οπερα Βαυαρίας, Αμστερνταμ, Βιέννη, Ζυρίχη. Στην απόλυτη ακμή μιας διεθνούς σταδιοδρομίας, έχει συνεργαστεί με κορυφαίους αρχιμουσικούς όπως οι Μούτι, Παπάνο, Μέτα, Νεζέτ-Σεγκέν, Γκάτι, Μαριότι, Χένγκελμποκ, Ναγκάνο.

Μυώδης, ρωμαλέα, πλούσια και αισθησιακή, δίχως ασυνέχειες, με βελούδινο ηχόχρωμα, η φωνή της συνδυάζεται με ένα τραγούδι τεχνικά αψεγάδιαστο, αβίαστη εκφορά, ευγένεια και εκφραστική αυτοπεποίθηση. Η πολυβραβευμένη -και ευφυής!- Λετονή υψίφωνος διαπρέπει σε μεγάλο εύρος ρεπερτορίου με βασικούς αλλά και πιο ψαγμένους τίτλους, που ξεκινά από το μπαρόκ (Χέντελ) και τον κλασικισμό (Μότσαρτ), συνεχίζει με το ρομαντικό μπελ κάντο (Ροσίνι, Μπελίνι, Ντονιτσέτι) και εκτείνεται με την ίδια άνεση στον ώριμο ιταλικό και γαλλικό ρομαντισμό (Βέρντι, Μασνέ, Μπιζέ, Γκουνό) και τον βερισμό (Πουτσίνι, Λεονκαβάλο), ενώ αγγίζει και τον Τσαϊκόφσκι.

Εντυπωσιακή είναι η αύξουσα δισκογραφία της σε CD και DVD (2013/18, ΕΜΙ, BR-Klassik, Warner, Decca, DG, Unitel). Από το 2018 ηχογραφεί στη δική της δισκογραφική εταιρεία, Prima Classic, ορίζοντας πλέον η ίδια τις επιλογές της. Στον προτεινόμενο δίσκο με τον πηχυαίο τίτλο «Elle», η Ρεμπέκα τραγουδά γνωστές αλλά και λιγότερο γνωστές άριες του ρομαντικού γαλλικού ρεπερτορίου από τις όπερες «Λουίζ» του Σαρπαντιέ, «Ηρωδιάς», «Μανόν», «Θαΐς» και «Σιντ» του Μασνέ, «Φάουστ» και «Ρωμαίος & Ιουλιέτα» του Γκουνό, «Κάρμεν» και «Αλιείς μαργαριταριών» του Μπιζέ, και «Ο άσωτος υιός» του Ντεμπισί. Τη συνοδεύει η ελβετική Συμφωνική Ορχήστρα του Σεντ Γκάλεν υπό τον Γερμανό αρχιμουσικό Μίκαελ Μπάλκε. Υπέροχες μουσικές καταθέσεις.