Στο μέλλον, ένας γήινος αστροναύτης καταφτάνει στη Cybrinia, τον «πλανήτη της μηχανικής ζωής» όπως τον αποκαλούν οι κάτοικοί του. Φορώντας τη στολή και το σκάφανδρό του λόγω των διαφορετικών συνθηκών αποβιβάζεται. Τον υποδέχονται με τιμές μέσα σε εορταστικό κλίμα. Στη Cybrinia εδώ και χιλιάδες χρόνια ζουν μόνο ρομπότ, πορτοκαλί και μπλε. Τα είχαν αφήσει εκεί οι γήινοι κατά το παρελθόν, εξοπλίζοντάς τα με τη νοημοσύνη να αναπτυχθούν και να δημιουργήσουν μια δίκαιη κοινωνία. Ολος ο γαλαξίας ζει πλέον σε απόλυτα δίκαιες, σχεδόν ουτοπικές συνθήκες δημοκρατίας, ισότητας, ελευθερίας.

Ο απεσταλμένος Tarlton έρχεται για να επιθεωρήσει αν τα πορτοκαλί και μπλε ρομπότ αναπτύχθηκαν και αναπαράχθηκαν με τρόπο που θα επιτρέψει την ένταξή τους σε αυτόν τον κόσμο της δικαιοσύνης και των ίσων ευκαιριών. «Ηρθα για να δω αν είστε έτοιμοι…» τους λέει. Και πράγματι, οι πρώτες εντυπώσεις είναι απολύτως θετικές. Τα ρομπότ έχουν κοινοβούλιο, συνεργάζονται, είναι φιλικά και έξυπνα, φροντίζουν το περιβάλλον. Δεν βλέπει, όμως, πουθενά τα μπλε ρομπότ. Ρωτά τον πορτοκαλί ξεναγό του και τότε μαθαίνει την αλήθεια. Τη βλέπει μάλιστα με τα μάτια του όταν τον οδηγούν στα γκέτο των μπλε ρομπότ. Αυτά ζουν στην απόλυτη φτώχεια, έχουν ελάχιστα δικαιώματα, δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα, τα εργοστάσιά τους φτιάχνουν μόνο μπλε ρομπότ και εκπαιδεύονται να είναι και να συμπεριφέρονται ως «μπλε», έστω κι αν όλα τα υλικά είναι πανομοιότυπα με αυτά των πορτοκαλί. Μόνο η μπογιά διαφέρει. Ακόμα και οι θέσεις των λεωφορείων είναι χωρισμένες σε «πορτοκαλί» και «μπλε».

Τότε ο Tarlton συνειδητοποιεί ότι οι κάτοικοι-μηχανές της Cybrinia δεν είναι ακόμα «έτοιμοι». Εχουν εξελιχθεί κουβαλώντας και αναπαράγοντας τα πρότυπα και στερεότυπα της Γης του παρελθόντος. Φυσικό, αφού κατασκευάστηκαν από γήινους μιας άλλης, της δικής μας, εποχής. Αποχωρεί θλιμμένος, μπαίνει στο σκάφος του και βγάζει το κράνος του αναλογιζόμενος την αποτυχία του πολιτισμού των προγόνων του. Για να αντικρίσει για πρώτη φορά ο αναγνώστης το πρόσωπό του. Ο Tarlton είναι μαύρος.

«Judgement Day!» των Al Feldstein – Joe Orlando στο Weird Fantasy #18, 1953. Μία από τις πολλές αιτίες που οι μακαρθικοί λογοκριτές πολέμησαν λυσσαλέα τις εκδόσεις EC του William Gaines χωρίς να καταφέρουν να τον λυγίσουν.