Ποιητής… εκ του προχείρου

Τι κι αν τηλεφωνήθηκε ο Ερντογάν με Κούλη;

Εχει προκύψει, αλίμονο, τεράστιο φασούλι:

μπορεί, σαν με διαβάζετε, να ’χουν γνωμοδοτήσει

οι δικαστές της γείτονος σε σχέση με τη φύση

της έρμης της Αγια-Σοφιάς: τζαμί θα ’ν’ ή μουσείο;

Το θέμα είναι σοβαρό, δεν πρόκειται γι’ αστείο

Δεν παίζεις με τα σύμβολα, κι ο Ταγίπ το τραβάει

συνέχεια κι άλλο το σκοινί ώς να το δει να σπάει

Κάνει, θαρρείς, ό,τι μπορεί θέλοντας να τονίσει

πως τον χωρίζει άβυσσος σωστή από τη Δύση

Ξυπνούν υποσυνείδητες μνήμες λησμονημένες

αρχέγονες, τρομαχτικές, πολύ βαθιά θαμμένες

Αν του ’χει μείνει λογική, ελπίζω ν’ αποφύγει

τέτοιες πληγές απ’ τα παλιά ξανά μανά ν’ ανοίγει

Εμείς, αντίθετα, παιδιά, μόνον μπροστά κοιτάμε

προς ένα μέλλον λαμπερό ακάθεκτοι τραβάμε:

Εγκαίνια στο Ελληνικό! Απίστευτο στ’ αλήθεια…

Λες να μην είν’ η επένδυση ετούτη παραμύθια;

Αμ’ τ’ άλλο το ανήκουστο; Για τη Δικαιοσύνη

να ’χει στους ώμους γυναικών περάσει η ευθύνη…

Τι πρόοδος! Τη χώρα μου πώς να αναγνωρίσω;

Βάρδα μην είναι όνειρο κι απότομα ξυπνήσω…