Πεντάλεπτο φιλμάκι για εκπομπή του BBC
Με ένα εντυπωσιακό scoop ολοκλήρωσε η Μέρι Μπίαρντ, η πιο διάσημη καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών του Ηνωμένου Βασιλείου, τη σειρά εκπομπών της «Lockdown Culture» στην τηλεόραση του BBC Two. Επεισε τον Μάρτιν Σκορσέζε να γυρίσει με το smartphone του ένα πεντάλεπτο φιλμάκι στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, όπου περνάει την καραντίνα, και να εξομολογηθεί, αυτός ο γίγαντας της έβδομης τέχνης που συνεχώς με κάτι φιλόδοξο ασχολείται και κάποια ταινία ετοιμάζει, πώς ζει τον εγκλεισμό του.
Επειτα από «μια αρχική ανακούφιση», που το βαρύ του πρόγραμμα για το 2020 είχε μπει προσωρινά στον πάγο, «που δεν έπρεπε να πάει πουθενά ή να κάνει το οτιδήποτε», ο σκηνοθέτης άρχισε, όπως και οι κοινοί θνητοί, να νιώθει «αγωνία». «Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το lockdown θα ήταν μια τόσο έντονη εμπειρία», λέει. «Τελικά ανακάλυψα ότι ήμουν εγώ και ο εαυτός μου και ο χρόνος αποκτούσε μια άλλη διάσταση. Ενώ πριν νόμιζα ότι θα καθόμουν απλώς χωρίς να κάνω τίποτα, κατάλαβα ότι υπήρχα, υπήρχα σε ένα δωμάτιο με κανένα φως στο βάθος, κάτι που μου έδινε μια πραγματική αίσθηση ελευθερίας. Γιατί εναλλακτικές δεν υπήρχαν».
Η καραντίνα τον πέτυχε ενώ δούλευε εντατικά τη νέα του ταινία, το γουέστερν «Killers of the Flower Moon», που θα φέρει για πρώτη φορά μαζί στην οθόνη Ντι Κάπριο και Ντε Νίρο. «Δεν ξέρω πόσο καιρό θα είμαι ακόμα σ’ αυτό το δωμάτιο, δεν ξέρω πότε θα ξαναπιάσουμε την παραγωγή. Δεν είμαι σίγουρος τι ταινία θα γίνει, αλλά θα ’θελα στο μέλλον να κουβαλάω πάντα μαζί μου αυτά που αναγκάστηκα να μάθω στις νέες συνθήκες. Τι είναι ουσιαστικό στη ζωή μου. Οι άνθρωποι που αγαπώ. Το να μπορώ να τους φροντίζω και να είμαι μαζί τους όσο το δυνατόν περισσότερο».
Μερικές στιγμές ο Σκορσέζε φαίνεται βαρύς, μελαγχολικός, εύθραυστος, άλλες πάλι το πρόσωπό του φωτίζεται με ένα χαμόγελο, που τον κάνει να φαίνεται δεκαετίες νεότερος, όπως παρατηρεί ο Πίτερ Μπράντσοου στην «Γκάρντιαν». Οι τυχεροί θεατές του BBC βλέπουν τις βιβλιοθήκες του, οικογενειακές φωτογραφίες, και φυσικά, Σκορσέζε είναι αυτός, πλάνα από παλιές ταινίες . Το «Δεκατρία εγκλήματα ζητούν ένοχο» του Χίτσκοκ και τους «Δολοφόνους» του Σιόντμακ. Θυμάται και την τελευταία του συνάντηση με τον αείμνηστο Ιρανό σκηνοθέτη Αμπάς Κιαροστάμι. Οτι του είπε για την «αναξιοπιστία» του χρόνου, ότι «ποτέ δεν έχουμε όσο χρόνο θα θέλαμε».
